Liderlik Tablosu

ÖN SÖZ Her gün içinde yaşadığımız dünyanın farklı yerlerinden ölüm haberleri geliyor, çoğumuz bunlara karşı gitgide daha az insana benziyoruz. Sanki içimizde yaşama dair bir kırıntı bile kalmamış, ölümü bekleyen biri ya da birileri yer alıyor. Yahut bu zanlıların o anki duygu ve düşünceleri, öldürme arzusu bizlerden o kadar da uzak olmayabilir. Bir insanın içinde birden fazla duygu, his ve düşünce yer alır. Karmakarışıklık içinde insan parçalara bölünür lâkin insanları birleştiren en önemli şeylerden biri de bu karmakarışıklık hâlidir. Bu kitapta sizlere insanın keşfedilmemiş bir yanını tıpkı her gece farklı sergilenen ayın evreleri gibi sergilenmek istendi. Bu sefer bizler yıldız değiliz ayın ta kendisiyiz. Biraz felsefe, edebiyat ve çokça duygu ve düşüncelerle sizlere takdim ederim. Serenay Özkan

Gece Ateşi Rüzgâr gibi gelir gece ateşim Dağlar gibi ıssız iri evlerden Gönlüm razı senden, sana olandan Bitmez gibi saplar gece ateşim. Karanlık diyarlar gibi gece ateşim Gizli hayaller gibi tozlu sayfadan Geçip gider suyun altındaki kabuklardan Saplanıyor toprakta gece ateşim. Dalgalar gibi hırçın gece ateşim Kirlenen sokağın ortasından Işıldayan mezar gibi geçerken yolundan Saplanıyor toprakta gece ateşim. Serenay Özkan "Gece Ateşi" adlı şiiri Derin Kalem E-Dergisi'nin 3. sayısında 27 Ağustos 2025 yılında yayımlanmıştır.

Bende olduğundan beri ne zaman aynaya baksam; kendimi bulamıyorum. Gözlerimde gözlerini, dudaklarımda gülüşünü görüyorum. Hep nefesini soluyorum, tenimde bir ürperti beliriyor. Koca şehir susuyor sadece sesin çınlıyor kulaklarımda. Bakabildiğim kadar ileride, dokunabildiğimce yakındasın ama hasret kalıyorum bebek yüzlüm gülüşüne. İstanbul gibi bakıyorsun bana, gizemli ve buğulu. Hem içinde olup, hem yalnız yaşamak bilsen ne kadar zor geliyor. Hayat kavgasını sürdürüyor sevdam. Aşk can çekişiyor gecelerimde. Tenine susuyorum Marmara’nın derinliklerinde. Yeditepe çalıyor sanki seni benden, yavaş yavaş tüketiyor. Gökyüzüne yıldızlarla tutunan peçesini çıkarıyorum karanlığın. Pencereden yatağına süzülen ay ışığı olmak, yüzünü sürdüğün yastık olup düşlerine avuç açmak için. Bedeninde serilmeliyim gece gibi. Meleklerin uyurken bıraktığı gülüşü seyretmeliyim başucunda. Kalmamı istermisin, yıldızlar bir bir gömülürken sabaha? dokunmamı istermisin ayaz düşen tenine? Hani utanmazlığın koynunda kendinle sevişmelerinde yanında olmamı istermisin? Kuruyan teninde terden boncuklar yapabilirim, güzel bir melodideki piyano tuşları gibi dokunabilirim vücuduna, kıvrımlarınla ahenkli yaşayabilirim seni. Rüzgârın dağlarla kucaklaşmasını, dalgaların kıyılara cilvelerini getir aklına. Önce, süzülmelerini hisset kumlara köpüklerinin, sonra kızışan rüzgârla tut ellerimi. Tüm gücünle sarıl biçare kimliğime. Açlığımı, susuzluğumu, sırlarımı bitir gecede. İçimde kıpırdanışların, yüreğimde sıcaklığın, dudaklarımda titreyişleri sevdanın, tenimin ürpertisinde nefesin olmalı... Dağıt, hazan düşen yatağımı. Güneşim ol eylül gözlüm. ‘Seni istiyorum’ diye yutkunduğum nefesimi al dudaklarımdan, sırlarımı çöz öpüşlerinle. Ay gibi yum gözlerini geceye, yıldız gibi kay geç düşlerimden. Tadını bilmediğim, tenine düşmediğim hayal olmaktan çık, dökül şehvetinle. Söyleyemem sana yanan tenimi, kıvılcımı düştü bir kez içime. Kıvranışlarım kadar sessiz uykusuzluğum. Her dokunuşumda kendime, haykırışlarım suskunluğum aslında. Kendime sarılıp yatağın bir ucunda tüm ürkekliğimle gelişini beklerim. İçimden akan ılıklığı, sıcak sevdayı sana sunmak, sadece hayalinle bütünleşerek yaşamak çok zor be aşkım... ‘SEN’ bendeysen, benimsen.. Neden gecelere isyanım? Kirpikten bulutlarını arala artık, güneş gözlerinde kapalı kalmasın, Uyan! Dünya güneşe, ben sana kavuşayım. Seni seviyorum eylül bakışlım.

Bu gece ay çıkacak diyorlar Denize yatacak tüm yalanlar Yıldızlarda çıkar mı? Gökte siyahı yalanlar Ölü ve karanlık yıldızlar Ayı sarhoş etmişler Ay kesilmiş kızıl, kızıl Ölü ve karanlık bir yıldızdır yalanlar. (Serenay Özkan, Viata)

Mum Yarı yanar mum boş çerçevede gördüğünde kendini Ayın küresinde yıldızlar bir çember yaratmış Çocukların rüyalarını. Gıcırdayan tahta evimizdeki mumlar Bizi bizlere gösteren fenermiş. Bataklıkların çevirdiği ormanda Fenerler bir başka yanarmış. Hayalin gerçeğinde susmayan sesini Duymayanlar duyarmış. Aşıklar evlerinde ailelerini sayarmış. Sular ateşi söndürür derler Aşıklar evinde ateş yükselirmiş Çerçeveler bir olur, sokaklar birleştiğinde Evler bir olur aşıklar evinde. Çerçevelerdeki mumların ateşi yükselirmiş. (Serenay Özkan)

Hilal kadar siyah bir gecede Her şey seni hatırlatıyor bana Ay... Gökyüzü... Güneş... Kum... Hilal kadar siyah bir gecede Siyah bir şal Kara bir gece Kuşlar Ağaçlardan dökülen yapraklar Hilal kadar siyah bir gecede Her şey seni hatırlatıyor bana Bulutlar Ateş Toprak Yıldızlar... (Serenay Özkan& Viata) (2019 Kasım)

Çırılçıplak bir kadın İniyor güzellik dağlarının Esmer akşamlarından, Yalnızlıgının ve yalanlarının Karanlık uykusuzluklarına. Ellerinde yapma çiçekler Çiçekler yalana ve ölüme yakın Kadının sakladıklarının Günlere gecelere bölünmüş Üşümüşlüğü Bakın Sizlerle, Yapma çiçeklerle örtülmüş. Yapma çiçekler Kadını kırmayın, rahat bırakın. Yapma çiçekler Solan renkleriyle ellerinde kadının Bunu bilmeyecekler. Yapma çiçeklerin renkleri soluyor Kadının ellerinde Ah o çılgın renkler Kadının gözlerinde Soldukça kadın daha da esmer

İlk baktığında gelincikler açtı yanağımda Farketmedin Ellerin, Ellerin sıcaktı Sesin gibi Sesinde ‘merhaba’ Sesimde dikenler Bedenim sönmüş volkan Nasıl da tutuştu Küllenen arzuları Farketmedin Tenin, Tenin sıcaktı Tenim gibi Teninde yangın Tenimde Nisandın Şarkılar dilsiz Şiirler intiharın eşiğinde Bilmedin Benliğim Nefesinde Rüzgardı -ben gidemedim- ................Sen gittin

Karanfiller Mezarlığı Perilerin diyarındaki çocukluğum Otlarla sararan ellerindeki karanfillerde Yarım kalan anneler Pas tutan yüreklerle yeşil mezarlıkta hayaller Tuzlu nehirdeki soğukluğum Gözlerin koparıldığı aynalarda Kuru topraklar küf tutar Karanfiller mezarlığında. (Serenay Özkan) "Karanfiller Mezarlığı" adlı şiiri Yaşama Uğraşı Fanzin'in 27. sayısında 2025'te yayımlanmıştır.

Tanrı 'nın Aynası Uzuyor dallar, ne de güzeller Dağları kediler kamçılar, iki patili adımlar Sonsuza kadar bahar Kestane dallar efsunkār Ormanla maviye kilitli Kadife gecede kuşlar kesildi Sahip olmadığımız rüyalarda yağmurla gözyaşı Tanrı’nın aynası, kedili kapı Sonsuza kadar bahar Kestane dallar efsunkâr Sahip olmadığımız rüyalarda yağmurla gözyaşı Tanrı’nın aynası, kedili kapı Bir ay gibi... Donuk... Bir çocuk gibi içine bürünmüş Gökyüzüne baksana Kefenim yıldızlara gömülmüş. (Serenay Özkan,Viata)

Tanrı doğarken hüzünle bağıran tene Göğüslerine şiir konarmış kadınların Ve yeşil saçlı kadın"şiir" dermiş Mavi şalını doğrulurken tüne Bağırır Bağırır Bağırır Durur Yeşil saçlı kadın "şiir"diye Ve mavi,kızıl,beyaz Karanlığını çakarken tüne Kelimeler gözlerinde çıplak; saçları yeşile çalarmış Ve mavi saçlı kadın yeşil saçlı kadına Dolarken siyah şalı Bağırır Bağırır Bağırır Durur Yeşil saçlı kadın "şiir"diye Ve siyah şal yere düşer Yeşil saçlı kadının göğüsleri Şairin kalemine... (Serenay Özkan)

Bu listeye katıldığımdan emin değilim. Çoğunu izledim ve bazıları bence gerçekten kötü, sanki boşa zaman kaybı gibi oldu.

Biyografi Serenay Özkan, 10 Ekim 2004 tarihinde İstanbul'un Beykoz ilçesinde doğmuştur. Çocukluğunu Kastamonu’nun Bozkurt ilçesinde geçirmiş, ortaokul döneminde şiire yönelmiş, lise yıllarında Viata adlı ilk şiir kitabı Dorlion Yayınları tarafından 2019 yılında yayımlayarak yazarlık kariyerine adım atmıştır. Şiirleri çeşitli dergilerde ve fanzinlerde yayımlanmıştır. Farklı Bir Mehtap adlı hikâye kitabı, Yol Akademi Yayın Grubu kapsamında düzenlenen aylık edebiyat yarışmasında yayımlanmaya değer görülerek basım hakkı kazanmış ve 11 Kasım 2025'te yayımlanmıştır. Eğitim hayatına İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları Bölümü'nde devam etmektedir. Sizlere yeni eserim olan Farklı Bir Mehtap ile geldim. Kitap henüz yayımlanmadı, görsel tanıtım amaçlıdır. Farklı Bir Mehtap kırklı yaşlarındaki yalnız bir adamın İstanbul ‘un en eski semti olan Beyoğlu’nda uyuduğu gecelerin hakkını vermek istemesiyle başlar. Çok yakında sizlerle. SERNAY ÖZKAN ŞİİRLERİ İÇİN TIKLAYIN

Denize vuran balıkçı bir aynadan döner bize yüreği rüzgâra göre mintanı yamalı ayakları çıplak elleri güzel denize vuran balıkçı kuşu yıldızı getirir bize kabuklu böcekler ve yosun bırakır sepetini küpeştesine denizde pupa yelken günümüzün geceler kısacık gündüzler uzun

Siz bir başlangıç bile değilken yokken denemez çünkü vardınız geyikler inerdi gözlerinize ağaçlarınız fındık ve sincap bu yüzden omuzlarınız memeleriniz bir kitap gibi okunaklı oluklara düşen sessiz damlalardı bin kez yondum sizi bin kez doğurdum bir keten buruşukluğu her seferinde yağacak diye düşünürdüm havalara bakarak bir serinlik bir kıpırtı otta ve ağaçta akşamın kanından gecemize yaklaşan bir gemi gibi önce küçük sonra yakın iri damlaları o seyrek yağmurun tüterdi ot çakıl kum siz bir başlangıç bile değilken sizi yazdım kotardım bir başucu kitabı olmanızı istedim tek tek iri o yabanıl kelimeler onlar işte renkli zarlarının içinde olukların çinkosunda yuvarlanan siz daha bir başlangıç bile değilken yağmur başlamıştı ama ne ben ne bahçe ne yaz hiçbirimiz.

Zümrüt Gözler Zümrüt gözlerini yumdu uzaktan Taştan kalbin guguklu saatlerindeyim Çırılçıplak gecenin denizlerinden Tutarak büyülü bir şiir yazıyorum Ay, saray kurmuş mor kumaşlardan Kara bulutlar üzerindeyim Geçen zümrüt yeşili gözlerin alevlerinden Serin gecenin derinliğinde boğuluyorum Kırılgan siyahların masallarından Ağ diyarı gözlüyorum Soğuk toprakta zümrüt yeşili gözlerden Bozulmuş ruhlar, kara diyarlara geçiyorum. Serenay Özkan "Zümrüt Gözler "adlı şiiri 4 Eylül 2025 yılında Laf Arası Dergisi'nin 4. sayısında yayımlanmıştır.

Nikbinlik Nedir? Nikbinlik, bireylerin geleceğe dair olumlu bir bakış açısına sahip olma durumunu ifade eder. TDK (Türk Dil Kurumu) sözlüğünde “nikbin” kelimesi; "her zaman olumlu düşünen, iyimser olan" şeklinde tanımlanmaktadır. Nikbinlik, kişinin yaşadığı olayları ve durumları olumlu bir çerçevede değerlendirmesi, karşılaştığı zorluklara rağmen umudunu kaybetmemesi anlamına gelir. Bu kavram, ruh sağlığı ve psikolojik iyilik hali açısından oldukça önemlidir. Nikbinliğin Önemi Nikbinlik, insanların yaşam kalitesini artıran bir özelliktir. Olumlu düşünmek, bireyin stresle başa çıkma yeteneğini artırır ve zorluklar karşısında daha dirençli olmasını sağlar. Nikbin insanlar, sorunlarla daha iyi başa çıkma becerisine sahip olur ve bu da yaşamlarının genelinde daha fazla memnuniyet ve mutluluk hissetmelerine yol açar. Ayrıca, nikbinlik insan ilişkilerini de olumlu yönde etkiler. İyimser bir tutum, başkalarıyla olan etkileşimlerde pozitif bir atmosfer yaratır.

# Lise 2025 Puan 2025 Yüzdelik İlçe Alan Türü Öğrenim Dili 1 Ercan Akın Fen Lisesi 439,7682 5.07 MERKEZ FEN BİLİMLERİ ALANI (FEN LİS.) İngilizce 2 Bucak Adem Tolunay Fen Lisesi 433,2313 5.83 BUCAK FEN BİLİMLERİ ALANI (FEN LİS.) İngilizce 3 Mehmet Cadıl Anadolu Lisesi 393,0104 11.91 BUCAK İngilizce 4 Gölhisar Fen Lisesi 388,7356 12.81 GÖLHİSAR FEN BİLİMLERİ ALANI (FEN LİS.) İngilizce 5 Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Anadolu Lisesi 381,2541 13.99 MERKEZ İngilizce 6 Hakan Sevim Fen Lisesi 371,1614 15.82 KARAMANLI FEN BİLİMLERİ ALANI (FEN LİS.) İngilizce 7 15 Temmuz Şehitler Anadolu Lisesi 367,2112 16.56 MERKEZ İngilizce 8 Mehmet Uzal Sosyal Bilimler Lisesi 356,71 18.73 MERKEZ İngilizce 9 Recep Tayyip Erdoğan Anadolu İmam Hatip Lisesi 337,8115 22.7 MERKEZ FEN VE SOSYAL BİLİMLER PROGRAMI İngilizce 10 Bucak Şehit Muhittin Talha Çalışkan Anadolu İmam Hatip Lisesi 276,0528 38.62 BUCAK FEN VE SOSYAL BİLİMLER PROGRAMI İngilizce 11 Burdur Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi 258,0253 44.81 MERKEZ ELEKTRİK-ELEKTRONİK TEKNOLOJİSİ ALANI İngilizce 12 Burdur Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi 200,2854 75.34 MERKEZ MAKİNE VE TASARIM TEKNOLOJİSİ ALANI İngilizce 13 Oğuzhan Kız Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi 165,3693 96.65 BUCAK BİLİŞİM TEKNOLOJİLERİ ALANI (SINAVLI) İngilizce 14 Barutlusu Şehit Ömer Kızılkaya Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi 141,6895 100.82 TEFENNİ TARIM ALANI İngilizce

Ay! Ay çok saf, parlak ve yalancı Parlaklığı çalıyor kan kırmızısına Kara gecede Pencerede beyaz tüy Derinlere batmış taştan kalp Çivilerle dolu bir zeminde Kalbim uçmak isteyen bir kuş kanatları olmayan Ölmek istiyor ama biz ölmek için fazla ölüyüz! (Serenay Özkan, Viata)

Yalnızlıklar Efendisi Ben yalnızlığın efendisi Geceyi saran benim kara serçemdir Kaderlidir bahçelerim gecenin gecesinde Ben yalnızlığın efendisi Ölüdür kiraz bahçeleri Anca dikerler bu bahçeye Ben öldükten sonra bir kiraz bahçesi Ben yalnızlığın efendisi Sarhoşlarım vardır Birbirindendirler yalancı Çocuklarım vardır Üstlerinde kara gelinlik Işıklar söndü mü? Şehirlerine bitiverirler Hele griden maviye gözleri yaşlı mı? Mehtaplarıma konuverirler Sabahleyin dağların çimenleri yaralı Kör bir kuş misali dinler sema Dantellerim siyah Banklarım yaralı, yalnız Ben yalnızlığın efendisi... (Serenay Özkan)

Mezar Sanmayasınız ki yalnızca mezarda ölü Canlı mezar yok mudur? Bağırıma, bağırıma bomboş Geceye kefen yok mudur? Üşüyorum, gece buz Mezar taşıma buse dahi yok mudur? Sanmayasınız ki yalnızca mezarda ölü Canlı mezar yok mudur? (Serenay Özkan, Viata)

Yağmur Yağıyor İnce Gönül Aklar ağlıyor ağır sesiyle Üşüyorum, yağmur yağıyor ince gönül Bir düş gördüm gece vahşi kırlangıçlar ve ay Ala gözlüm, dağ çiçeği kokulu saçlım Dağ yarılır cennet olur bir busesine Aklar ağlıyor ağır sesiyle Üşüyorum, yağmur yağıyor ince gönül Bir düş gördüm içinde sen Bir yağmur ay-güneş Kollarında başım Bir buse geçer dudağıma çiğ... (Serenay Özkan, Viata)

I Tek yürek atımı olmak Ve sobeleyen olmak ölümü.. Beraberce.. Yasaklı olan diyarın en gizemli yerlerinde.. Yaşayamadıklarımıza duyduğumuz öfkeyi Uysallaştırabilmek seninle... Hem de tek bir kelimeyle.. Ben sevmek için doğarken her yeni güne, Sen sevilmek için doğuyorsun Seninle sensizliğin olduğu yerlerde... Çelişkiler son bulsun dedikçe, Kendi çelişkilerimize yenilenlerdik aslında.. Uzaklıklara bakmaktan gözleri acıyanlardık. Sevmek yaşam olgusuyken bizde, Ölümü bile göze alanlardık sevgimiz uğruna.. Yaşayandık sevdayı.. En farklı, en doğal, en biz olan haliyle. Yarım kalmışlıklara inat, Tamamlayandık birbirimizdeki kayıp parçaları. Sevdayı en doğan haliyle yaşayanlardık. Bendim... sendin.. biz olduk, Yasaklı olan ama her tadıyla Her nefesiyle biz kokan sevdanın minik busesinde.. Senin olmak vardı.. Sen olmak vardı.. Gözlerinin taaa içlerine bakıp Seni seviyorum diyebilmek vardı.... II Her doğan güne birlikte gözlerimizi açmak Ve merhaba demek vardı... Teninin sıcaklığını hissederken erimek vardı Adı bilinmez olan diyarların en köhne yalnızlığında.. Dilime yerleşen nihavent ezgiler eşliğinde Adımlarken çılgınlığın dikey boyutlarını, Yanmak vardı aşkına üşüyen yanımdan soyutlayarak kendimi.. Asırlar öncesine dayanan yokluğundu bugünlere ulaşmamı sağlayan. Sendin.. belki de bendim.. ne zaman biz olduk... Yoksa hep biz miydik doğduğumuzdan beri.. Tüm kırılganlıklarıma rağmen sevebilmek seni.. Kendi parantezimizde yaşamak özgürce.. Adı aşk olan.. tadı tuzu sen olan sevdaya yanmak alabildiğince.. Umut olmayan bugünlere inat Eldeki yarınlarla mutlu olabilmek senin gölgen altında.. Ve sana seni seviyorum diyebilmek... Tüm gökyüzüne yazmak adını.. Gökkuşağının renklerinde dansetmek seninle Sana aşığım diyerek... Seni seviyorum sevgili.. seni seviyorum... III Sevdalara açılan bir yelkendi sonsuzluğun .... Gecenin kokusu sinerken üzerine kelimelerin , Kelimelerden önce harflerle dans edenlerdik.. İzlemek vardı seni derin bir boşlukta... Sadece bakmaktı uzaklardan, dokunamamaktı.. Sen vardın...ben hep fakirdim senden uzakta... Ağlardım bakmadığında delirdiğim bakışlarınla... Bahar olmak vardı tapılası gözlerinde... Sevgilim diyebilmekti en güzeli... Sevgilim dediğini duymaktı... Tek yürek atımı sevdamızın karanlık dehlizlerde Kaybolmasına izin vermemekti. Geçmişe duyulan kin gerilerde kalırken yaşamaktı sevdayı, Yaşanmamışlıkların ruhumuzda yarattığı sergüzeştlikte... Adım hüzündü benim... Gözlerinin alabildiğince Ama yüreğinin göremediğince Hüznündüm ben ruhundan dökülen... Adım aşktı benim... Hiç görmediğin, hiç tanımadığın bir tattım senin dilinde... Seviyorum diyebildiğimce özgür olmak Ve özgürlük kanatlarını sevdana yükleyebilmekti Akreple yelkovanın peşine takılarak.. Zaman durdu sevgili... Bundan sonra ve bundan evvel... Senin zamanın benim...

Dün Gece Yalnızlığımı Sen Sandım! Dün gece yine yalnızdım Sokağa çıktım Ve kendime bir çiçek aldım Kendim almamış gibi yürüdüm sokaklarda Ve yalnız değilmişim gibi düşündüm Ama her gece gibi Dün gece de yalnızdım Ve kendime bir çiçek aldım Bir saat geri alınmış saatler Ben geri almadım Ve bir saat daha yalnız kalmadım Bir masaya oturdum İki çay ısmarladım Ben içtim sen soğuttun sana söyleyeceğim her şeyi yuttum çok dert etmedim çünkü yoktun dün gece yine yalnızdım rahat ağladım yokluğundan gizlemedim gözyaşlarımı ve lambaları hiç karartmadım dün gece her gece gibi yalnızdım sokağa çıktım ve kendime bir çiçek aldım sen sandım Koklamadım. Uğur Arslan

Uzanıp Kanlıca'nın orta yerinde bir taşa gözümün yaşını yüzdürürüm Hisar'a doğru yapacak hiçbir şey yok gitmek istedi gitti hem anlıyorum hem çok acı tek taraflı bitti Bir lodos lazım şimdi bana bir kürek bir kayık zulada birkaç şişe yakut yer gök kırmızı söverim gelmişine geçmişine ayıpsa ayıp düşer üstüme akşamdan kalma sabah yıldızı Ah İstanbul İstanbul olalı hiç görmedi böyle keder geberiyorum aşkımdan kalmadı bende gururdan eser Ne acı ne acı insan kendine ne kadar yenik bulunmadı ihanetin ilacı yürek koca bir kara delik yapacak hiçbir şey yok gönül bu sevdi yeni bir ten yenibir heyecan bilirim üstelik Bir lodos lazım şimdi bana bir kürek bir kayık zulada birkaç şişe yakut yer gök kırmızı söverim gelmişine geçmişine ayıpsa ayıp düşer üstüme akşamdan kalma sabah yıldızı Ah İstanbul İstanbul olalı hiç görmedi böyle keder geberiyorum aşkından kalmadı bende gururdan eser

Özlem gözyaşlarımda oturmuş El sallarken Deniz motorları kıyıda Umuda karşı Dalgın dalgın bakıyordu Aşkınla dolu kadehimde Sevdamın nasıl ağladığını Farkına varmıyordu Anladım,duydum Duygularımın sesini Sen olsanda,olmasanda Aşkın yudumunda Hep seni dinliyordum

Gecenin hüznünde bak Hala dolaşıyor yalnızlığım Dalga dalga kıyıya Vururken özgürlük Yağmur yalnızlığımı üşütüyor Mavi okyanus bak Kucak açmış korkusuz. Hani sen nerdesin,? anladım Yalnızlığıma hiç gelmeyeceksin Gücüme gidiyor bu sessizlik Gücüme gidiyor seninle bu sensizlik.

Aşkıma Yemin ettim bir defa Dönmem asla sözümden Vazgeçmem yolumdan. Hançer olup önümü kessen Üstüne basar geçerim Aşkıma engel tanımam. Çığ olup düşsen, Ateşine tutunurum. Söz verdim bir defa Yansam da donsam da Asla dönmem yolumdan, Aşkıma yemin ettim..

Derin mavi bir boşluktayım... Ruhumun hissetmediği, Belki de hissedemeyeceği bir durgunluk Tenimi okşayan bulutlarla uçmaktayım Uzaklarda,çok uzaklarda,,,, Beyhude dolaşan bir ruh görüyorum. Susuzluk içinde mütemadiyen ilerliyorum Tam ona yaklaşmış,titreyen ellerimle eşini tutacakken, Kaybolacağını biliyorum.... Ama olmuyor,uzattığım elime eli değdiği an, Parmaklarımdan vücuduma dağılan, Ve tüm vücudumu titreterek kalbime dolan, Birşey hissediyorum çok derin.... Bir his, Bir sihir, Bir huzur, Galiba; Bir aşk bu! Bir anda tüm susuzluğumu gideren bir aşk! Kader fermanını hızlı okuyor hayat, Ellerimden ellerinin kaydığını hissediyorum. Titreyen ellerim tekrar titremeye, Susuzluktan çatlayan dudaklarım sızlamaya başlıyor... Ve ortadan ortadayken kayboluyorsun, Aslında kaybolmuyor,saklanıyorsun. Şimdi tekrar o derin durgunluk... Fakat bu kez hissediyorum, Biçare halimle ilerliyorum, Bu mavi boşlukta seni arıyorum... Senden önceki beyhude yaşamım olan mavi boşluklar, Aşkımın gözyaşını döken bulutlar, Gittiğin andan itibaren çakan şimşekler, O günden kalma... Uyandım,yağmurlu bir gece, Dilimde rüyadan kalan bir kaç kırık dökük hece; 'Mavi boşlukta sensiz olmuyor, Artık bedenine dön ruhum...'

Güneşin ışıltısından solgunsa yüzün, Çatlamış dudaklarında saklıysa hüzün, Bibirine karışmışsa baharın,güzün, Mevsimlerin tutsak,benim gibisin... Zapt etmişse rüyanı bir rüzgarın hayali, Kemiriyorsa beyni bilinmezler suali, Aklın ve bedenin çözemiyorsa bu hali, Ruhun tutsak,benim gibisin... Gözlerinde canlanan,gördüğün şey değilse, Etrafındaki nesneler tek bir hâle bürünse, Herşey yanlış,bir o doğru görünse, Gözlerin tutsak,benim gibisin... Yetişmiyorsa gücün kalbinin atışına, Takılıp kalmışsa birinin bakışına, Bakıp da hak ver bu âsi yanışına, Kalbin tutsak,benim gibisin... 02.07.04

Üzerime devirip dağ gibi hüzünleri böyle çekip gitmek var mıydi? var miydi böyle bitirmek? hani söz vermiştik birbirimize kaç zaman geçti aradan sen yoksun sana sığındığım geceler alevleri gökyüzünde bir kumsal ateşiydi günahları yaktığımız. ve kan rengi şarapla yıkanmış bir hasret şimdi göğsümüze taktığımız. bilirim dönmeyeceksin artik uzun zaman oldu belki çoktan unuttun. adin kaldı soğuk duvarlarında odamın sigara paketlerinde şiirlerin resimlerin bana gülen cüzdanımda saç telin bir veda o geceden aklımda kalan kekremsi bir tat bir med cezir yüreğimde ben vurgun yemiş bir yarali gemiler bana taşır bütün aşk yorgunlarını sen yoksun.... hayatımın ilkbaharında tanısaydim seni yasak umutlara ve acılara inat buruk bir sarap tadında olsaydi sevdamız yıllandıkça güzelleşen ve sen şiirler okusaydın geceleri saçlarımı okşarken ellerimi tutsaydın ansızın yüreğim eriseydi gözlerinde yansaydım ateşinden sen ağlasaydın mutluluktan ben ölseydim yalnızca beni sevdiğini bilseydim. seviyorum deseydin bir kere söyleseydin yanmazdim yanmazdim böyle çekip gitmeseydin... bir veda o geceden aklımda kalan bir günah belki yasak yanimda olsan şimdi hiç konuşmasak ağlasak bin kere pişman olsak sonra yine bozsak yeminleri sarılsak sımsıkı öylece kalsak... gittin.. kim bilir kaç deli sevda sığdırdin yüreğine ışığa üşüşen pervaneler gibi sardılar seni körkütük aşklarin ortasına düştün yalanların pençesine belki bir gün bir gece dar bir vakitte belki hiç beklemezken seni gelirsin diye ben hala buradayım sen yoksun lanet olsun.

Sersefilim sevgilinin uğruna Abdal oldum göç eyledim giderim Hançer vurdum gençliğimin bağrına Telafisiz suç eyledim giderim Kalb gözünden aldım olmaz darbeyi O gün bugün şaşırıyorum kıbleyi Bilemiyorum medineyi kabeyi Yar gönlünü hac eyledim giderim Geçsede ömrümün her anı yasla Borcumu ödemiş olamam asla Bahşettiği yüce aşka kıyasla Koskoca bir hiç eyledim giderim Cemal'im mürekkep etsen kanını Yazmakla olmuyor aşkın tanımı Yar kurban adamış aziz canımı Al kınalı koç eyledim giderim

Bir gün bakabilsem dünyaya Ümit penceresinden. Zamanı dolayabilsem belime Ve mesafelerin ardında Kaybolan saadetimi Önümde diz çöktürebilsem. Bir gün yıldızları basamak yaparak Yükselsem Ay'a, Baksam oradan sarhoş dünyaya Bol bol gülebilsem, Bulutlar arasından Yağmur gibi dökülebilsem. Benim anam, babam, canım Türkiyem Ovalarına, dağlarına, denizlerim Beyaz saadet çiçeğinin Tohumunu ekebilsem.

Hülyalar kadar ince, Mehtaplar gibi parlak Günler sona erince Dedin ki aglayarak: Bir bakiş kadar derin Içimdeki melalim, Senin yeşil gözlerin Emelim istikbalim. Kalbim bir neydir kirik Besteleri hiçkirik Öldürme ümidimi Bitsin artik ayrilik Ankara - 19.08.1942

sen esirliğim ve hürriyetimsin, çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin, sen memleketimsin. Sen ela gözlerinde yeşil hareler, sen büyük, güzel ve muzaffer ve ulaşıldıkça ulaşılmaz olan hasretimsin...

bir gün çıkıp gideceğim kapıları, evleri, dergileri, hüzünler bırakarak... bir çiçek merhaba diyecek... hoş geldin diyecek dağ... orman gülümseyecek... anımsayışların, bekleyişlerin, ümitlerin ya da ümitsizliklerin hırsların, yarışların, tasaların kalktığı yerde tam anlatının, salt anlatının kaldığı yerde başlayacak şiir... hiç kimseye seslenmeyen, kendi kendine yeten sadece... kendi mantığı; kendi güzelliği içinde tutarlı... ama halkın yaşantısı girecektir oraya, çünkü yaşayan büyük bir şeydir halk... deniz ve ufuk girecek, karınca yuvaları, gökyüzü, kozalaklar ve kopuk ve artık hasetsiz bir aşk... yani sevişmek denizle, koşulsuz, önyargısız, hesapsız... yani uzanmak ve düşünmek binlerce yıl.. doğan, ölen ve yaşayan şeyleri... doğumu, ölümü ve yaşamayı yani dingin ve büyük olan herşeyi anlatmak... ben mi? evet. çıkıp gideceğim bir gün... tasasız, gözyaşsız, geride bir şey bırakmadan ve bir şey beklemeden ilerde... sadece yağmur sularından pırıl pırıl bir yürek artık kendi kendinin anlamı ve nedeni olan bir yürekle... (1975) Ataol Behramoğlu