ÜTOPYANN SONU

Günler geçip gidiyor,mevsimlerin peşine takılıp,

Ömrüm tükeniyor,direncim bitiyor,

Daha akşam olmadan güneş batıyor

Bir ayraç oluyor ufuktaki kızıllık

Ölümle yaşam arasına,

Hüzün sarısına bürünüyor tüm renkler

Sinsi bir ayak izi bırakıyor sadece gerisinde,

Sonrasında sürükleyip getiriyor karanlığı.

Kent sanki savaş sonrası bir harabe,

Öyle sessiz,öyle yıkık,tıpkı bana benziyor,

Tüm binalar eski birer tapınak gibi,

Bu ürperten atmosfer

Gitgide öğütüyor bedenimi,

Tüm odalar binlerce yıllık birer lahit sanki,

Uzatmaya korkuyorum kapılara ellerimi,

Meşale gibi yanıyor cadde boyu ışıklar

Çıkardıkları is,kentin iliklerine kadar işliyor

Nefes alamıyor kent,ölümün eşiğinde,

Ben penceremin ardından izliyorum

Yani kendi lahit?imin içinden,

Bu işkencenin sonu yok biliyorum,

Özgürlüğü özlüyorum çok uzaklarda

Karanlığı yırtan bir tebessüm

Şimşek aydınlığı gibi beliriyor yanaklarımda,

Ayağımdaki pranga sesleri

Bir esaret türküsü oluyor kulaklarımda

Dinliyorum gözlerimi kapatarak,

Derken bir sağanak boşalıyor kentin üstüne,

Yanağımla yağmur arasında ince bir cam parçası

Yinede hissediyorum serinliğini,

Nehirler taşıyor yüreğimde,

Meşaleler sönüyor gecenin bir vakti

Simsiyah isleri kalıyor ellerimde,

Ellerimi yağmura uzatıyorum

Kanıyor.

Kaldırım kenarlarına sürtünerek

Akıp gidiyor zaman,

Yani akreple yelkovan arası bir mesafe,

Yani bir kovalamaca,

Geçerli hiçbir içeriği olmayan,

Yörüngeye oturmuş tüm yalnızlığım

Bir girdaba dönüşüyor içerimde,

Bir çölün ortasında kalmış gibiyim

Akbabalar didişiyor ömrümde,

Sonrası keskin tırnaklarında kalıyor

Bir ütopyanın çürümüş parçaları.

Bir karartma başlıyor yaşamın belleğinde

o güzel dostlar artık hatırlanmıyor,

serüven artığı ölümlerden ise bu devirde

efsane kahramanlar yaratılmıyor...