Liderlik Tablosu

Ben 32 yaşında evlilikte altı yılını doldurmuş bir kadınım. Eşim ile 2000'in Ekim'in de çalıştığım bir klinikte karşılaştım. Onu ilk defa merdivenlerden inerken gördüm. Gözlerimi ondan alamamıştım oda bana ısrarla bakmıştı. Oysa hiç beğeneceğim bir tip değildi. Sarışındı üniversite öğrencisi idi ve benden küçüktü. Ama ben bir anda ona kapılmıştım. Bir süre sonra odama yanını bir doktor arkadaşla geldi. Onunla tanışmak istediğimi söyledim ve tanıştım. Tanışmamızdan sonra hemen her gün çeşitli sebeplerle kliniğe geliyordu. Bu çok hoşuma gidiyordu. 3-4 gün sonra benimle çıkmak istediğini, ve niyetinin ciddi olduğunu belirtti. Bu beni biraz korkutmuştu. Teklifini yaşı nedeniyle kabul edemeyeceğini söyledim. Ama o ısrarlıydı. Biraz düşünmemi söyledi. Yine de kabul etmeyecektim. Çünkü ondan 2,5 yaş büyüktüm ve bu benim için önemliydi. Ama bir başka doktor arkadaşın ısrarı üzerine onunla çıkmaya karar verdim. Kendinden emin konuşması bana güven verdi. Onun yanında kendimi mutlu hissediyordum. Tanışmamızın üzerinden 1 ay geçmişti ve artık evlilik planları yapıyorduk. Ama ailesi evlilik planımıza karşı çıktı. O bir su istasyonu işletiyordu, bende bir klinikte çalışıyordum. Ailesi bizim geçinemeyeceğimizi söylüyordu. En önemlisi ben tesettürlüydüm. Ailesinin tehditlerine rağmen biz gizli bir evlilik yaptık. O gün bizim için hem mutlu hem üzücü bir gündü. Nikahta ikimizin ailesinden kimse yoktu. Biz yine de çok mutluyduk ve hala da mutluyuz. Geçirdiğimiz maddi ve manevi zorluklara rağmen ona olan aşkım her geçen gün büyüyor. Ona her baktığımda içimde sevgi ve mutluluk doluyor ve bu 6 yılın sonunda ondan gün içindeki birkaç saatlik ayrılık bile bana zor geliyor. Onu çok özlüyorum. Emin olun onunla evlendiğim için Allah a şükrediyorum, ömrümün sonuna kadar da hislerimin aynı şekilde devam etmesini istiyorum. Evlenmeye karar verdiğim zaman ona böyle aşık olacağımı düşünmemiştim. Sadece benim için uygun bir kişi diye düşünmüştüm. Oysa şimdi ona gerçekten aşık olduğumu ve her geçen gün aşkımın arttığını hissediyorum. Çünkü ben onu kendimden çok seviyorum. İki bedenin bir bedende olabileceğini düşünmezdim ama oluyormuş. Onu kaybetmem demek kendimi kaybetmem demek. Onsuzluğu düşünmek bile istemiyorum. Herkesin bu duyguyu hissedebilmesini istiyorum...

Ay! Ay çok saf, parlak ve yalancı Parlaklığı çalıyor kan kırmızısına Kara gecede Pencerede beyaz tüy Derinlere batmış taştan kalp Çivilerle dolu bir zeminde Kalbim uçmak isteyen bir kuş kanatları olmayan Ölmek istiyor ama biz ölmek için fazla ölüyüz! (Serenay Özkan, Viata)

Yalnızlıklar Efendisi Ben yalnızlığın efendisi Geceyi saran benim kara serçemdir Kaderlidir bahçelerim gecenin gecesinde Ben yalnızlığın efendisi Ölüdür kiraz bahçeleri Anca dikerler bu bahçeye Ben öldükten sonra bir kiraz bahçesi Ben yalnızlığın efendisi Sarhoşlarım vardır Birbirindendirler yalancı Çocuklarım vardır Üstlerinde kara gelinlik Işıklar söndü mü? Şehirlerine bitiverirler Hele griden maviye gözleri yaşlı mı? Mehtaplarıma konuverirler Sabahleyin dağların çimenleri yaralı Kör bir kuş misali dinler sema Dantellerim siyah Banklarım yaralı, yalnız Ben yalnızlığın efendisi... (Serenay Özkan)

Mezar Sanmayasınız ki yalnızca mezarda ölü Canlı mezar yok mudur? Bağırıma, bağırıma bomboş Geceye kefen yok mudur? Üşüyorum, gece buz Mezar taşıma buse dahi yok mudur? Sanmayasınız ki yalnızca mezarda ölü Canlı mezar yok mudur? (Serenay Özkan, Viata)