DEPRESİF ANLAR (YOKSAY ARTIK BENİ)

Yine ıssız bir sabah...

Ezan sesi yankılanıyor bu soğuk,

Umursamaz sokaklarda...

Uykuya hasret gözlerim yeni bir güne merhaba diyor zoraki..

Bir ölünün gözlerinden bakıyorum,

Daha dün kendi kızıllığında ölen

Ve şimdi yine aynı kızıllıkta doğan güneşe...

Bu şehir beni boğuyor...

Yeni gelen günü, doğan güneşin azametini,

Eskisi gibi karşılamaktan aciz bedenimi

Sürükleyerek çıkarıyorum serin bir kış sabahına...

Yaşadığım hayatın sanallığını yalanlarcasına

Sabahın ayazı kesiyor yüzümü...

Bir rüzgarın acımasızlığını işte o an hissediyorum..

Okula giden çocuklara biraz da imrenerek bakıyorum,

Keşke diyorum keşke...

Bir gün de geçmiyor ki farklı olsun.

Bir gün de geçmiyor ki içim coşkuyla dolsun.

İçim yine bozguna uğramış savaş kalıntılarıyla dolu..

Gözlerime hükmüm geçmiyor..

Böyle olmayı ben istemedim ki.. ben istemedim.

Belki de istedim de, kendimi aklamaya çalışıyorum...

Kime karşı, kendime mi,

Yiten ve hatta küllenmenin de ötesinde savrulup giden

Parçalarını bir araya getiremediğim bir sevdaya mı?

Gün geçmiyor ki lanet okumayayım sevdaya,

Aşka ve dahil olan tüm duygulara.

Bu nasıl bir şeydir ki, nefret ettiğim halde atamıyorum içimden

Hayatımdan beynimden.

Ne yüzsüzlük ne arsızlıktır ki

Git dedikçe daha çok yüreğime yerleşen..

GİT ARTIK GİT İSTEMİYORUM SENİ...GİT ARTIK...

Yıllardır ev sahipliği yaptı bu beden...

Şimdi belki de ilk kez isyan ediyor ve çığlık çığlığa bağırıyor.

Çek git artık, yetmedi mi ödediğim diyetler...

Rahat bırak beni, rahat bırak...

Şimdi de ilk kez fısıldıyorum kalbime,

YOK SAY ARTIK BENİ...

Beni bana bırak...

Çıldırıyorum, haykırıyorum, ağlıyorum, bağırıyorum.

Gidin artık gidin benden, işiniz bitti benimle, ben bittim...

Kalmadı yokedeceğiniz bir parçam.

Lime lime oldu hayatım, bedenim ruhum.

Bırakın ölümüm bomboş olsun...

Bomboş...