SEN BENİM HUZUR BULDUĞUM SESSİZ MAVİLİĞİMSİN

Ben

Kimseyi böyle çıldırasıya sevmedim.

Zorla değil ya,

Sevemedim işte..

Kimseler yer etmedi içimde..

Senin,

Her yanımı..

Sarıp sarmaladığın kadar.

Kan yerine

Senin damarlarımda dolaşıp,

İliklerime işlediğin kadar...

Ben

Bir tek seni.

Bugün..

Yarın..

Ve daima

Hep seni seveceğim.

Kalbinde ben kaldıkça

Ve yaşadıkça..

Adının her harfine..

Kirpiğinin,

Saçının her teline..

Binlerce şiir yazacağım.

Yaşadığım her günün sonrası

Zindan karası gözlerin

Zindan karası saçların

Süslerdi gecelerimi.

Sen bilmezdin..

Ellerini ellerimde tuttuğumda

O karanlık gecelerde

Yıldızlar kadar ışıldayan bendim..

Her hangi bir gecede,

Gökyüzüne baksaydın beni görebilirdin.

Belki o zaman,

Ben diye..

Ellerine, yüzüne

Bir avuç gökyüzü sürebilirdin.

Kır çiçekleri kadar keskin kokun vardı

Soluduğum havada.

İçtiğim her bardak çayda..

Her bardak suda..

İçtiğim her kadehte..

Yudumladığım sendin.

Bilmezdin.

Sen de içerken bir bak bardağına,

Kadehine..

Mutlaka beni göreceksin.

İşte o zaman..

İstersen..

Seni içtiğim gibi,

Sen de beni içeceksin.

Şimdi

Sen varsın ya dünyamda..

Artık sırtım gelmez yerlere...

Sen de kendini bana bırak

Mutluluk işte o zaman gelecek

Önümüzdeki bütün kapıları açılarak...

Artık biliyorum..

Her şey,

Gün gibi açık..

Gün gibi ortada...

Sen, /benim/

Günlerimi binbir renkte

Fener alaylarına döndüren..

üzümü güldüren

İyilik meleğimsin.

Sen, benim içinde yüzdüğüm

Denizimsin, okyanusumsun

Sen benim huzur bulduğum

Sessiz maviliğimsin.

Necdet GÖKNİL