TOPAL SEVDA

Dün sahilde karşılaştık.

Bir an gözüm ısırdı,

Sonra birden tanıdım.

Düşmemek için zor tuttum kendimi

Bacaklarım titredi,

Bir ağaca yaslandım.

Yırtılan bir mektup gibi,

Sisli hatıraların gerisinden bakıyordu.

Eski bir sevdanın

Durulmamış nehirleri,

Çırpınarak yüreğime akıyordu.

Hatırladığım,

Bir sonbahar günüydü,

Karşımızdaki yeni eve taşındılar.

Bütün gün bakışıp duruyorduk.

Gözleri...

Gözleri sanki birer kurşundular!..

O zamanlar ben,

Zıpkın gibi bir çocuktum,

Liseye yeni başlamıştım.

Onun, saçlarını geriye savurup

Çapkınca gülümsemesinden hoşlanmıştım.

Ne zaman cama çıksam, karşı balkonda

Itırlı bir çiçek gibi tütüyordu

Ne zaman buluşalım, desem,

Olmaz, diyordu.

Mektuplaşmak ona yetiyordu.

Bir Temmuz akşamıydı,

Unutmam...

Yazlık sinema daha yeni dağılmıştı,

Bahçe kapısında sıkıştırıp öpmüştüm,

İçeri kaçıp saatlerce ağlamıştı.

Sonraları çok konuştuk, gezdik.

Bazen ağlaşıp bazen de gülüştük.

Çılgın gibiydik,

her firsatta buluştuk.

Uluorta öpüştük, herkesin diline düştük.

Ailesi baş edemedi,

Mersin?deki halasına gönderdi.

Hiç arayıp sormadım.

Ben o sıralar eylemci oldum;

Mahalleden ayrılıp

Yıllarca eve de uğramadım.

Dünyam değişmişti artık...

Memleketin gidişatını

Hiç mi hiç beğenmiyordum.

Forumlara, yürüyüşlere katılıyor,

Durmadan şiir okuyup,

Ajitasyon çekiyordum.

Ah o gençlik rüzgarı, ah...

Ezilen insanları, tek başıma

Kurtaracağımı sandım...

Anarşik bir eylem sırasında,

Seken kurşunlarla

Bacağımdan yaralandım.

Ameliyatın ardından

Yıllarca yattım içerde...

Dosyam bir hayli kabarmıştı.

Beni, o nemli koğuşlarda,

Vefakar anamdan başka

Hiç kimse aramamıştı...

İçerden çıkınca, onu sordum,

Bir astsubayla evlenip buradan gitmişti.

Oysa, kibrit ağusuyla

Koluma dağladığım ismi,

Hala silinmemişti...

Hayat devam ediyordu...

İçkiye vurmuştum,

Unutmayı deniyordum.

Pencerenin önünde,

Kuruyan bir çiçek gibi

Günden güne tükeniyordum...

Anam çökmüştü artık,

Ölmeden mürüvvet istiyordu

Bazen oturup dertleşirdik.

Kimsesiz bir kadın varmış, körmüş,

Olur, demiş.

Ben de fazla uzatmadım, evlendik.

Geçmişe ait ne varsa,

Mektuptu, resimdi;

Bir-bir ayırıp yaktım ateşte.

Nasıl gittiğini sorarsanız,

Ne bileyim,

Kör-topal gidiyor işte...

Ne var ki, o hırçın saçları

Hep yüzüme savruluyor,

Balkona her baktığımda.

Pişmanlık, bir eski yara gibi

Hala kımıldayıp duruyor

Onu hatırladığımda.

Biliyorum, onunla olsaydım

Böyle kavga edip durmazdım yüreğimle.

Biliyorum, bu sevdayı ben yıktım,

Ben öldürdüm

Bu hoyrat ellerimle!..

Dün, sahilde karşılaştık.

Bir an boş bulundum,

Sendeler gibi oldum.

Öyle bir baktı ki,

Ben o gözlerde

Bir ömrün bütün acılarını buldum...

Bir şeyler söylemek ister gibiydi.

Başını eğip gitti, çocuklarının yanına

Nedendir bilmiyorum, fakat

Girmek istemedi sanki,

Kocasının koluna...

Ardından koşup durduramadım,

Ona soramadım.

Öylece donakaldım...

Çünkü o anarşik eylemden beri

Ben artık

Değnekli bir topaldım!..

Kaynak: Gözleri İntihar Mavi