..MARTI YÜZLÜ..

Deniz kıyısında bir martıyla konuşurken görüyormuş dostlarım beni sürekli,

Bir kaptanım çünkü, kağıt gemilerden emekli

Gülemedim ki hiç hasta yatağının başında

Haberi bu yüzden yoktur annemin sol yanağımdaki gamzeden

Komidinin stündeki ilaçların sayıları arttıkça

Kutularından yaptığım gökdelenin uzamasına seviniyorum

Ve bilmezdim

Annemin yaşantısındaki renkliliğin

Yalnızca raflara dizili kavanozların içindeki reçeller olduğunu

Bilerek mi yanına almadın giderken

Başının yastıkta bıraktığı çukuru

Güveniyordum oysa ben sevgimize

Vapur iskelesi ya da tren istasyonundaki saatin doğruluğu kadar

Beni senin gibi bir de annem terketmişti

Ki göbeğimde durur onun yokluğundan bana kalan çukur

Sıralanmış saksılar vardı limana bakan penceremizin önünde

Ve çiçekler arkasında ekmek kırıntıları serpen martı yüzlü bir anne

Terasta toplanan kadınlar limandaki beyaz geminin ışıkları yanınca

Dedikodusunu yapmayı unuturlardı

Tam o saatte sokaktan geçen yazlık sinemadaki biletçi kızın

Annesinin dizlerinin dibinden hiç ayrılmayan uslu bir çocuk gibidir

Limandaki deniz

Ama sokağa çıkıp dalga olmak geçer yüreğinden

Hiç bir bardakta dudak payı bırakmadınız bana

Bir kaşık sesini bile çok gördünüz şekersiz içerek çaylarınızı

İki çocuk rahatlıkla oturduğumuz kapının eşiğine

Kendi başıma zor sığıyorum bugün

Büyüdükçe insan yalnız mı kalıyor ne?

Kabuğunu koparmadan ne bir elmayı soyabildim

Ne de iyileştirebildim bir yaramı

Ama karşıma çıkınca kızmadım hiç elma kurduna

Bendim çünkü bıçağı saplayan onun yurduna

Büyüklerle ben yapamıyorum

Çocuklar da almıyor beni oyunlarına

Devlet dairesinde yangından kurtarılmayacak sıkışmış bir çekmece gibiyim

Açılamıyorum sana

Kardeşiyle sokaklarda hep bir örnek giydirilen

Sen nasıl sevmezsin eşitliği

Yürürken düşen çoraplarınıaynı hizaya getirmek için

Annen değilmiydi önünde diz çöken

Yol kenarlarındaki yağmur mazgallarını kumbara sanıp

Harçlığımı atardım

Bu yüzden en çok denizden alacaklıyım...