İSTANBUL SEN KOKUYOR

Düşlerim dört duvar arasına sıkışıyor

Zaman bir saatin zembereğine takılıp kalıyor

Ve gece gözlüm... inan bana İstanbul sen kokuyor...

İmkansızlığın kor gibi içimi yakıyor

Seni anlatamayan her sözcük imkansızlığa çıkıyor

Biz gibi geceler de gündüze kavuşmak bilmiyor

Pencere önünde yıldızları saymak artık avutmuyor

Vuslatsızlığımızı bir biz bir de İstanbul biliyor

Ahhh gece gözlüm İstanbul sen kokuyor..

Bu şizofren aykırı yürek sırf sen varsın diye İstanbul?u seviyor..

Paha biçilemeyen değeri sen olan hayatım tükeniyor

Sana olan aşkım her geçen gün daha da büyüyor.

İmkansızlığına duyduğum çaresizlik ruhumu öldürüyor

Adını kimselere söyleyememek içimi yakıyor

Bu koca, adı aziz İstanbul bağrında seni saklıyor

Bir o kadar da aşifte İstanbul seni bana vermiyor

Ne olursa olsun gece gözlüm, inan bana İstanbul sen kokuyor

Sen hiç görmediğim İstanbul?sun bende

Hayallerim kadar mükemmel bir o kadar da gizemli

Her bir sokağı her bir caddesiyle sensin İstanbul

İstanbul sabahlarının sıcaklığı senin dudakların

İstanbul gecelerinin büyüsü senin gözlerin..

Senden öncesini bilmem bu şehrin...

Senden önce bir İstanbul bilmedim..

Ahh.. gece gözlüm ben İstanbul?u sen kokuyor diye sevdim

Tüm yollarım İstanbul?a çıksa da

Hiçbir yolun bana çıkmıyor

Ellerim her gün bir boşluğu sarıyor

Geceler boyu düşlediklerim artık yetmiyor

Sabahlar gün doğumunun tadını vermiyor

Gece gözlerinde bir şizofren ölüyor

Uslanmaz ruhum bu şehri sen diye seviyor

İmkansızım, inan bana İstanbul sen kokuyor

İstanbul ağlıyor çaresizliğimize ben ağlıyorum

Yer gök ağlıyor ben sana yazıyorum

Kayıp kentte söz verdiğim gibi hep seni yazıyorum

Seni anlatmayan her sözcüğü imkansız kılıyorum

Gece gözlüm ben İstanbul'u sırf sen kokuyor diye seviyorum