KALDIRIMLAR

Sokaktayım,kimsesiz bir sokak ortasında

Yürüyorum,arkama bakmadan yürüyorum.

Yolumun karanlığa karışan noktasında

Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık

Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar

İn cin uykuda,yalnız iki yoldaş uyanık

Biri benim,biri de serseri kaldırımlar.

İçimde damla damla bir korku birikiyor

Sanıyorum her sokak başını kesmiş devler

Üstüme camlarını,hep simsiyah dikiyor,

Gözüne mil çekilmiş bir ama gibi evler.

Kaldırımlar,çilekeş yalnızların annesi

Kaldırımlar,içimde yaşamış bir insandır.

Kaldırımlar,duyulur,ses kesilince sesi

Kaldırımlar,içimde uzayan bir lisandır.

Bana düşmez can vermek,yumuşak bir kucakta

Ben bu kaldırmların emzirdiği çocuğum

Aman,sabah olmasın bu karanlık sokakta

Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum

Ben gideyim yol gitsin,ben gideyim yol gitsin.

İki yanımdan aksın,bir sel gibi fenerler.

Tak tak,ayak sesimi aç köpekler işitsin

Yolumun zafer takı,gölgeden taş kemerler.

Ne sabahı göreyim,ne sabah görüneyim

Gündüzler size kalsın,verin karanlıkları

Islak bir yorgan gibi,sımsıkı bürüneyim

Örtün,üstüme örtün,serin karanlıkları

Uzanıverse gövdem,taşlara boydan boya

Alsa bu soğuk taşlar alnımdaki ateşi.

Dalıp,sokaklar kadar esrarlı bir uykuya,

Ölse, kaldırımların kara sevdalı eşi.