Kelebek

Kederliyken seni düşünmem Aklımdaysan gam çekip gider Neşemi paylaşmak isterim gözlerinle Derdimi değil Seni düşünmeyi öğrendim Şen şakrak gülmelerle gelirsin Gidersin kahkahalar atarak Seni böyle severim bilirsin Gülümsemelerle beklerim Beklemem üzgün, kızgın Ve ağlayarak Seni beklemeyi öğrendim Seni düşünürken hüzne izin veririm Kovarım kuşkuları, evhamları Sen gelince huzur dolar akşamlar Bu yüzden çok severim Geldiğin akşamları Seni özlemeyi öğrendim Hasretin bile sürur senin Gidişin geliş gibi olur senin Veda için uzanan elin Vaat eder bir dahaki gelişi O an bırakırım serzenişi Seni anlamayı öğrendim Sevinçlerimi paylaşmak isterim seninle Sen varken semtime gam uğramaz Sen yokken bile birlikteyim seninle Gözlerim ayrılığa ağlamaz Seni sevmeyi öğrendim

Değişir yönü rüzgarın Solar ansızın yapraklar; Şaşırır yolunu denizde gemi Boşuna bir liman arar; Gülüşü bir yabancının Çalmıştır senden sevdiğini; İçinde biriken zehir Sadece kendini öldürecektir; Ölümdür yaşanan tek başına, Aşk, iki kişiliktir. Bir anı bile kalmamıştır Geceler boyu sevişmelerden Binlerce yıl uzaktadır Binlerce kez dokunduğun ten; Yazabileceğin şiirler Çoktan yazılıp bitmiştir; Ölümdür yaşanan tek başına. Aşk, iki kişiliktir Avutmaz olur artık Seni bildiğin şarkılar; Boşanır keder zincirlerinden Sular tersin tersin akar; Bir hançer gibi çeksen de sevgini Onu ancak öldürmeye yarar: Uçarı kuşu sevdanın Alıp başını gitmiştir; Ölümdür yaşanan tek başına. Aşk, iki kişiliktir. Yitik bir ezgisin sadece Tüketilmiş ve düşmüş gözden; Düşlerinde bir çocuk hıçkırır Gece camlara sürtünürken; Çünkü hiç bir kelebek Tek başına yaşamaz sevdasını, Severken hiç bir böcek Hiç bir kuş yalnız değildir; Ölümdür yaşanan tek başına, Aşk, iki kişiliktir.

Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Göz yaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum.