seda22

Sersefilim sevgilinin uğruna
Abdal oldum göç eyledim giderim
Hançer vurdum gençliğimin bağrına
Telafisiz suç eyledim giderim
Kalb gözünden aldım olmaz darbeyi
O gün bugün şaşırıyorum kıbleyi
Bilemiyorum medineyi kabeyi
Yar gönlünü hac eyledim giderim
Geçsede ömrümün her anı yasla
Borcumu ödemiş olamam asla
Bahşettiği yüce aşka kıyasla
Koskoca bir hiç eyledim giderim
Cemal'im mürekkep etsen kanını
Yazmakla olmuyor aşkın tanımı
Yar kurban adamış aziz canımı
Al kınalı koç eyledim giderim

Üzerime devirip dağ gibi hüzünleri
böyle çekip gitmek var mıydi?
var miydi böyle bitirmek?
hani söz vermiştik birbirimize
kaç zaman geçti aradan
sen yoksun
sana sığındığım geceler
alevleri gökyüzünde
bir kumsal ateşiydi günahları yaktığımız.
ve kan rengi şarapla yıkanmış
bir hasret şimdi göğsümüze taktığımız.
bilirim dönmeyeceksin artik
uzun zaman oldu
belki çoktan unuttun.
adin kaldı soğuk duvarlarında odamın
sigara paketlerinde şiirlerin
resimlerin bana gülen
cüzdanımda saç telin
bir veda o geceden aklımda kalan
kekremsi bir tat
bir med cezir yüreğimde
ben vurgun yemiş bir yarali
gemiler bana taşır bütün aşk yorgunlarını
sen yoksun....
hayatımın ilkbaharında tanısaydim seni
yasak umutlara ve acılara inat
buruk bir sarap tadında olsaydi sevdamız
yıllandıkça güzelleşen
ve sen şiirler okusaydın geceleri
saçlarımı okşarken
ellerimi tutsaydın ansızın
yüreğim eriseydi gözlerinde
yansaydım ateşinden
sen ağlasaydın mutluluktan
ben ölseydim
yalnızca beni sevdiğini bilseydim.
seviyorum deseydin
bir kere söyleseydin
yanmazdim
yanmazdim böyle çekip gitmeseydin...
bir veda o geceden aklımda kalan
bir günah belki yasak
yanimda olsan şimdi hiç konuşmasak
ağlasak bin kere pişman olsak
sonra yine bozsak yeminleri
sarılsak sımsıkı
öylece kalsak...
gittin..
kim bilir kaç deli sevda sığdırdin yüreğine
ışığa üşüşen pervaneler gibi sardılar seni
körkütük aşklarin ortasına düştün
yalanların pençesine
belki bir gün bir gece
dar bir vakitte belki
hiç beklemezken seni gelirsin diye
ben hala buradayım
sen yoksun
lanet olsun.

Derin mavi bir boşluktayım...
Ruhumun hissetmediği,
Belki de hissedemeyeceği bir durgunluk
Tenimi okşayan bulutlarla uçmaktayım
Uzaklarda,çok uzaklarda,,,,
Beyhude dolaşan bir ruh görüyorum.
Susuzluk içinde mütemadiyen ilerliyorum
Tam ona yaklaşmış,titreyen ellerimle eşini tutacakken,
Kaybolacağını biliyorum....
Ama olmuyor,uzattığım elime eli değdiği an,
Parmaklarımdan vücuduma dağılan,
Ve tüm vücudumu titreterek kalbime dolan,
Birşey hissediyorum çok derin....
Bir his,
Bir sihir,
Bir huzur,
Galiba;
Bir aşk bu!
Bir anda tüm susuzluğumu gideren bir aşk!
Kader fermanını hızlı okuyor hayat,
Ellerimden ellerinin kaydığını hissediyorum.
Titreyen ellerim tekrar titremeye,
Susuzluktan çatlayan dudaklarım sızlamaya başlıyor...
Ve ortadan ortadayken kayboluyorsun,
Aslında kaybolmuyor,saklanıyorsun.
Şimdi tekrar o derin durgunluk...
Fakat bu kez hissediyorum,
Biçare halimle ilerliyorum,
Bu mavi boşlukta seni arıyorum...
Senden önceki beyhude yaşamım olan mavi boşluklar,
Aşkımın gözyaşını döken bulutlar,
Gittiğin andan itibaren çakan şimşekler,
O günden kalma...
Uyandım,yağmurlu bir gece,
Dilimde rüyadan kalan bir kaç kırık dökük hece;
'Mavi boşlukta sensiz olmuyor,
Artık bedenine dön ruhum...'

Güneşin ışıltısından solgunsa yüzün,
Çatlamış dudaklarında saklıysa hüzün,
Bibirine karışmışsa baharın,güzün,
Mevsimlerin tutsak,benim gibisin...
Zapt etmişse rüyanı bir rüzgarın hayali,
Kemiriyorsa beyni bilinmezler suali,
Aklın ve bedenin çözemiyorsa bu hali,
Ruhun tutsak,benim gibisin...
Gözlerinde canlanan,gördüğün şey değilse,
Etrafındaki nesneler tek bir hâle bürünse,
Herşey yanlış,bir o doğru görünse,
Gözlerin tutsak,benim gibisin...
Yetişmiyorsa gücün kalbinin atışına,
Takılıp kalmışsa birinin bakışına,
Bakıp da hak ver bu âsi yanışına,
Kalbin tutsak,benim gibisin...
02.07.04

ÖN SÖZ

Her gün içinde yaşadığımız dünyanın farklı yerlerinden ölüm haberleri geliyor, çoğumuz bunlara karşı gitgide daha az insana benziyoruz.

Sanki içimizde yaşama dair bir kırıntı bile kalmamış, ölümü bekleyen biri ya da birileri yer alıyor.

Yahut bu zanlıların o anki duygu ve düşünceleri, öldürme arzusu bizlerden o kadar da uzak olmayabilir.

Bir insanın içinde birden fazla duygu, his ve düşünce yer alır. Karmakarışıklık içinde insan parçalara bölünür lâkin insanları birleştiren en önemli şeylerden biri de bu karmakarışıklık hâlidir.

Bu kitapta sizlere insanın keşfedilmemiş bir yanını tıpkı her gece farklı sergilenen ayın evreleri gibi sergilenmek istendi. Bu sefer bizler yıldız değiliz ayın ta kendisiyiz.

Biraz felsefe, edebiyat ve çokça duygu ve düşüncelerle sizlere takdim ederim.

Serenay Özkan