newbahar

Gittin Anılar küsmüş hayaller buruk Sende yeni şarkılar bende hüzün akşamları Ardından bir kalp kırık Ne öncesi ne de sonrası var bu sevginin. Dün kendi kaybolmuşluğunda kaldı, Yarınımız zaten yok. Yalan sevdaydı bizimki Kenarda köşede unutulmuş Bir martı kanına düştü sözlerinin onuru; Bütün renkler kırmızı şimdi, Kuşlar da müdahil artık

Ayrılık tescil edildi Kalemi kırıldı hayallerin Dokunuyor içime yavaşça, sadakatsizliğin Kapıları kapattım, betondan bu şehrin sokaklarında Bir var bir yok işte yaşamak dediğin. Hem acı, hem senden bir parça yanımda. Taşınıyorum içimden ve bedenimden Damlayarak akıyorum yüreğime. Gittiğim bugünün yarını olmayacak Fotoğraflar yalan, renkler yalan Beyazlar siyaha mahkum Sevmeler yalan. Hayat çok acımasız Tanıdığım en sıcak ellerle Beni vuracak kadar Bir anlık cennetti, yakaladığın İçimde mavi sevdalardan kalma İstanbul'a dair..

Sen Giderken; Her lahza kaçıyorum yokluğundan İnan bu işte bir yalnızlık var Ve hep bir hüzün Sen ne zaman gitsen,içimde birşeyler gidiyor. Alışkanlık oldu bende yokluğun Elde var - Yok Sevmeler bitti! Artık mevsimler bahar değil Umutlar için çok geç Ben geçtim herşeyden sende benden vazgeç

Aylardan Sonbahar… Saat 22:47 Yer Üsküdar/İstanbul Issız bir kalabalığın ortasında yapayalnızım… Yani sensizim bütün mesele bu… Normal olarak evimden en az bana olduğun kadar uzaktayım. Bir yürek kadar yakın olsanda bana Hayatım sensiz, sevgisiz! İşte böyle geçiyor zaman. Buralarda her sabah gün sensiz başlıyor sensiz bitiyor. Sen Duymasanda görmesende gözlerinin baktığı her yerdeyim. Gidecek yerim olsaydı inan giderdim… Tutsak olduğum senli zamanlarımın edasıyla sensiz geçen ömrümün gözlerini arıyorum. Ne varım nede yokum ortalarındayım hayallerimin. Ne geri dönüşü var nede gözlerimin gördüğü bir ışık.Her yer karanlık… Birgün daha seni özlemekle geçti. Sen ki istanbul kadar büyülü, yaz akşamları kadar sıcak, Rüyalarım kadar sade ve güzeldin. Gücümün yettiği tek şey seni sevmekti oysa Gözlerim gene ışıltılı baksada boğaza her seferinde içimdeki güzelliklerin bir bir kopup gidişini seyrediyor yüreğim. Senle ördüğüm o gizemli saatlerim nerede? Nerede benim için ağlayan gözlerin? Şimdilerde Hüzün kokuyor her bir yanım. Titrek bir gölgeyim artık öptüğün yerde. Yavaş yavaş tükeniyorum. Bozuk bir plak gibi aynı şeyleri çalmaktan bıktı bu sürgün hayatım. Kendimi biraz daha yaşlanmış hissediyorum. Bir lahza daha kopmuşum hayattan. Yeniden başladığım noktadayım. Zamanı aşmış bir adamın hayatını oluşturan insanları, anıları, benliği oluşturan ayrıntıları Bir hiç olmanın ve bunu hatırlamanın günleri Herkes biraz yalan kokuyor; Zamanın hangi yaprağında gittin hatırlamıyorum Adını bile koyamadığım bu sensizliğin tam ortasındayım. İstanbul'un ışıkları aydınlatmaz hayatımı bilirim Zaman hızla akıp gidiyor.. Yüz eskitiğim gidişlerinde sensizlikle yaşlanan bu yürek çok şeyi unuttu. Halimi sorma! Çünkü artık soruların cevabı yok bende Bütün mesele seni anlamaktı. Artık anladım. Ben artık yokum Sevgili. Umudunu Hasretine yenik düşürme sakın Umarım sende beni anlamışsındır

Kış Soğuk, sessiz ve sensiz Ne İstanbul'un ışıkları Ne martıların vapurlara takılışı, Ne işportacıların bağırışıydı fark ettiğim. Görmediğim hüzünler sende saklıydı Gölgeler gezinirdi o mavi düşlerinde. Bende hüzünler saklıydı Hani kuş uçuşmaları vardı Beşiktaş sahilinde Ve hani sararmış yaprakları bir hüzünle Dökülürlerdi üstüme tıpkı beni örttüğün gibi Ve ben ben olurdum tek bir sözünle… Soğuk kaldırımlarda üşüyen sıcacık ellerin Mehtabında seyrederken düşlerin Ben seni Beşiktaşta bir ağacın gölgesine sakladım Benim tek sessizligim sensin. Ben seni kendime sakladım Sen ve tek bir düş Mavi Düşler Ben soğuk bir kış mevsimi semtinden geçtim

Yıllar Aynalarda bıraktığım nice yüzleşmelerim Ve sonu gelmeyen arzular Albümlerde kalmış eskimiş zamanlar. Kimbilir kaç esrarı tükettim siyah beyaz mektuplarda Yaşım büyüse de büyümedi şu içimdeki çocuk. Bir avuç hüzün ki düğümlenmiş derunumdadır. Eski saadetlerden geçmiş günlerden kalan Anladım ki hayat zaten bir yalan!

Ve Sonbahar Bir zaman geçmiş hayatımdan. Kandiller sönmüş! Zaten yaşanmıyor anılar Zaman-ı hüzün ki ; Ansızın bir dokunuş! Albümlerde tarih olmuş eskimiş fotoğraflar. Buz kesilmiş yüreklerde artık her sabah yeni bir soğukla başlar. Ve birazda sen kokuyor buralar. Ben artık üşüyorum Kıyıya vurmuş hayallerimin hüzün zamanını kokluyor yüreğim. Vakt-i ömrü çoktan geçmiş hayatımın ve Yaşanmışlıkların bir durak ötesindeyim. En çokta sensizim Sevgili Sana varmak değil semtinden geçmek idi muradım. Bir lahza seninle nefes almak! Sen Benim zamanımda saklıydın oysa. Seninle başlardı hayat seninle biterdi. Gözlerinde yağmur günleri. Ve BULUŞMALAR Sonbahar çoktan geldi. Yapraklarından koptu mevsim. Sen hala yoksun Bütün özlemlerinle, senin zamanın senin olsun! Sevgin bende, hayat sende kalsın. Çünkü sen zaten bende hayatsın ERGİN BOROBEY Senarist/Yazar

Neydi bu tükenmişliğimiz daha dün yenilmemişken hayata. Bu ayrılık bu hüzün bu gidiş neden O güzel anılar ve Üsküdar şimdi yitirdiğimiz mi? nerede o gözlerinde öldüğüm hayat ve bir İstanbul gibi. Nedir bu tükeniş Ayrılığımız yaşanmamışlıklarımızdan mı nedendir Bizi albümlerde tarih yapan hüzünlü dokunuş Ağlayarak açılan gökyüzüne ellerim Bir dua ile son bulur sessizliğim ve sensizliğim Hayaller bitmek bilmez Umutlar tükenmek Geçici bir durumdu bir hayal duvara yansıdık durduk Birgün ışıkları kesildi hayatın Ve biz bittik ERGİN BOROBEY Senarist/Yazar