likevoyager

Ne kadar sussa da dilim, Unuttum seni sanma... İçimde susturulmuş sözlerim, Unutuldu sanma... Gözlerine bakmıyorsa gözlerim, Utancımdan sanma... Hep uzaksam sana, Gurursuzum sanma, Bak,başım dik hala... Bırakıp giderken susuyordun da, Her gün küçük bir adım, Ayrılığa büyük bir adımmış oysa... Gurur yoksa,sende yok unutma... Seviyorum demek kolay da, Sevmiyorum demek zor mu geldi sana... Şimdi bu şiirle seviyorum seni sanma... Nefret de bir parçasıymış sevdaların... Nefrete bile değmezsin oysa... Olsun... Öyle büyüktü ki bende değerin, Bir gün yok olur sanma... Bir şekilde içimdesin hala... Bir şekilde içimdesin hala...

Haydi... Topla anılarını git bu şehirden... Ki bu şehir,sevmedi seni... Haydi... Topla anılarını git bu şehirden... Ki sen,sevmedin bu şehri... Alın yazına verdim, Gelmemeliydin... Hayra yorup sevdim seni, Sevmemeliydim... Haydi... Topla anılarını git bu şehirden... Buraların havası sana yaramadı... Zaten,yalandı bu şehri ben varım diye sevdiğin... Zaten,yalandı bu şehri ben varım diye özlediğin... Haydi... Topla anılarını git bu şehirden... Seni tutan sorumluluklarındı bu şehirde, Varlığım...Yalan... Haydi... Toplan... Beni her gördüğünde kaçman da yalan... Bu şehirde sevdalar unutulmaz, Sevdalılar unutmaz... Gözlerimdeki acı eserindir,seni korkutan... Haydi... Haydi... Topla anılarını git bu şehirden... Senin sevdaların da, Şehrindeki gibi yalan... Haydi... Haydi... Beni bile soğuttun şehrimden... Haydi... Haydi toparlan... Ama... Bir gün... Aklına gelirsem duyduğunda bu şehrin adını... Neyse... Haydi... Topla anılarını çek git buralardan...

Güneş battığından mı hüzünlü başlar akşamlar? ... İçimizdeki hayattan bir gün daha eksildiği için mi? ... Yoksa biten günde birşey elimizden gelmediği için mi? ... Akşamlar... Neden hüzünlü başlar? ... Ufukta yavaş yavaş yiterken güneş, Bir günden beklentilerimizi de mi yitiriyoruz? ... Ya da maviler siyaha bulanırken, İçimizdeki siyahların mateminden mi? ... Akşamlar neden hüzünlü başlar? ... Bir güne daha başlayamama korkusundan mı? ... Yoksa içimizi ısıtan güneşin yokluğundan mı? ... Akşamlar neden hüzünlü başlar? ... Ya hüzünler,hep akşamları mı başlar? ...

Sonbahar bitiyor... İçimde derin bir hüzün... Pencereden her baktığımda sararmış kaldırımlar... Sonbahar bitiyor... İçimde hüzün... Şarkılar hüzünlü... Gökyüzü hüzünlü... İnceden bir yağmur başlıyor... Gözlerim de hüzün... Aklıma geliyorsun sonra... Sonra anılar ardı ardına... Yıllanmış bir acısın içimde... Kışı geçirdim... Baharı yaşadım... Yazı da bitirdim de sensizlikle... Hani bir umut,bu sonbahar gelirsin sandım... Eylülü geçirdim... Ekimi yaşadım... Kasımı da bitirdim de sensizlikle... Hani bir umut,bu son ayda gelirsin sandım... Sonbaharı da bitirdim de... Derin hüznü hala içimde... Sonbaharı da bitirdim de... Derin hüznü hala içimde...

Her yeni günden, Her yeni doğan güneşten, Her biten geceden utanırım... Kaç gün, Kaç gün doğumu, Kaç geceleri bitirdim... Kaldım hala o günde... Ne güneşi bitti, Ne gecesi söktü ben de... Utanırım acımdan, Utanırım sevdamdan... Her yeni günden, Her yeni doğan güneşten, Her biten geceden utanırım...

Bir sonbahar daha bitiyor... Ve umutlarım savruluyor esen her rüzgarla... Bir sonbahar daha bitiyor... Ve bir sevdam daha kayıp gidiyor avuçlarımda... Yağmurlara karışıyor gözyaşlarım, Hep bir şarkı söyleniyor sanki bana, Kaçıp gidesim geliyor gecenin kör karanlığında, Savruluveresim geliyor her rüzgarla, Olsun da bedenim paramparça... Bir sonbahar daha bitiyor... Ve ayaklarıma batıyor umutlarım, Her gece yürüdüğüm o yollarda... Bir çizik daha atıyorum biten her güne, Bitmedi gitti bu dünya... Hayaller kurmayı yeni yeni başarıyorken, Siliyorum tüm hayallerimdeki başrolümü, Tüm planlarımı siliyorum birer birer, Unutuyorum yarınları... Unutuyorum yaşadığım anları... Bir sonbahar daha bitiyor... Ve ben bir kez daha bitiyorum bir sonbahar sonu... Bitiriyorum elimde avcumda kalan tek mutluluğumu... Bitiriyorum yüreğimde unutulmaya yüz tutmuş olanı... Bir hayat can çekişiyor içimde... Bir sonbahar daha bitiminde...

Küçük küçük mutluluklar... Sonu yazılamayan bir masal... Ve bitti... Acemi birer aşık... Yaşanmaya çalıştıkça harcanan bir aşk... Ve bitti... Gözler en başından küskündü birbirine... Sözler dudaktan akıp gitse de ne fayda... Boş sözlerin sınırı yok ki oysa... Ve bitti... Aslında yalnızlıklar korkuturdu bizi... Ve hayat hiç de parlak değildi... Ve aslında buydu bizim aşk dediğimiz... Bir kaçış... Bir saklanış... Ve bitti... Ve başlıyor çift kişilik bir yok oluş... Masalın sonu yazılıyor kahramansız... Ve bitti...

Kaybettim kendimi bugün... Kan revan içinde kaldı kalbim... Korkmadım karanlıktan, Geceden de karanlıktım zaten... Ben sustum... Her çığlığı attım bedenime... Bedenim hadsiz titredi... Ağladım... Aktı gözlerimin karası, Islandı boncuklarım... Aldırmadım... İnsanlara çarptım... Koştum hıçkırıklarımı bıraktım yollarda... Kaybettim kendimi bugün... Ne kadar karanlık sokak varsa attım kendimi... En güzel uçurumunu aradım buraların... Ruhumu çoktan bıraktım boşluğa... Anlamsız bir bedeni taşıdım ceset misali... Kaybettim kendimi bugün... Aklıma geldikçe sen delirdim... Nefessiz kaldım,ismini haykırdım tüm şehre... Nerdeydin? ... Kimleydin? ... Rahat mıydı için? ... Kaybettim kendimi bugün... Bendeki seni... Ve tüm hayallerim imkansız oldu... Zaten elimde avcumda bir tek tebessümlerim kalmıştı... Onları da sen çaldın... Kaybettim kendimi bugün...

Sakın tutamayacağın sözler verme kimseye... Ki ben bir ihtimal vermiştim sana... Değerin vardı bende hani birazcık da olsa... Aynalara dönsen, Farkedemezdin gözlerindeki yalanları... Dudakların verdiği sözlerin günahını gizler, Kapanırdı,ne kadar da masumlar oysa... Ki ben bilmiyordum mu sanki, Değişemeyeceğini... Ki ben en çok, Çabalarını sevmiştim senin... Yakaladığım küçük yalanlarındaki utancını, Boynunu büküşünü... Ki ben, Kendim için birşey istemedim ki senden... Senin içindi yanında harcadığım tüm zamanlarım... Ki sen de istiyordun ya değişmeyi... Ama insanoğluydun ya sonuçta... İnsanoğluydun ya... Hani sen de erkektin ya... Gururla söylendikçe güldüren... Ama en çok da, Tutamayacağın sözler verme kimseye... Yaşatamayacağın hayaller kurma... Ve bir gün unutabileceğin kadar sevmeyi unutma... Ki aslında... Bir daha asla unutmak için sevmeye kalkma... Değişmez huylar bilirsin... Değişmezsin... Değişemedin... Ama unutma,ben bile bile bir yalancıyı sevdim... Yalanlarını bile bile dinledim... O kadar masumdu ki bakışların... Belki de ben en çok,senin gözlerini sevdim... Bir yalancıyı sevdim... Ama sakın,tutamayacağın sözler verme kimseye...

Yazık edeceksin kendine! ... Hep senin istediğin olmuyor ki oysa... Ne de mutlusundur şimdi! ... Ama hep sen yıkıp geçmeyeceksin ki... Bir sen akıllısın sanki! ... Oysa hayat o kadar akıllı ki... Yazık edeceksin kendine! ... Kırdığın kalpler kadar bir anda kırılacak kalbin... Alışık değilsin ki! ... Haydi dön geri... Bak kırdığın bir kalp, Herşeye rağmen seviyor seni... Ve düşünüyor hala kendinden de öte şimdi... Hayatı hala oyun sanıyorsun ya, Ve oyuncakları kırıp atıyorsun ya kendince... Haydi... Haydi dön geri... En son kırdığın bekliyor seni...

Kaçmaya çalıştıkça kayboldum kendimde... Hangi sokağa çıksam peşimde karanlık gölgem... Nereye gittiğini bilmediğim otobüslere binip, Kaybolmayı istedim uzaklarda... Dönüşü olmayan bir yol istedim... Ölümden başka...

Aynı şehrin içinde... İki insan... Arada ayrılık... Ayrılık sonrası mesafeler... Ayrılık sonrası umursanmayan yollar... Susan telefonlar... Aynı şehrin içinde... İki insan... Herhangi iki sokakta... Herhangi iki yerde... Biri özlemlerde... Biri yalnızlık sonrası yeni bir yanda... Yeni bir beden sıcaklığında... Yanağında farklı bir ruj iziyle... Belki de gülümsemekte... Yeni hayaller kurmaya vakti olmadığından, Aynı hayaller hep farklı kişilerle... Ve belki de yeni bir isim ezberlemekte... Farklı gözlere aynı sözler verilmekte... Aynı şehirde... İki insan... Bir ayrılık sonrası yaşanan anlar... Herhangi bir sokakta... Herhangi bir mekanda...

Ne aşklar... Ne sevdalar... Masal oldu mutlu sonlar... Hayat belli... İnsan belli... Gözü doymuyor insanların... Yürekleri daha sevemeden tükendi...

Çocuktun oysa... Gözlerin sanki görmemiş geçip giden yılları... Masumdu bakışların,tüm günahlarına inat... Hayat affetmişti belki de seni... Kırdığın tüm kalpler umrunda değildi... Ve hayat katlamıştı her kırdığında sana verdiği değeri... Hayat gibiydin ya sen de... Bir anda gülümseyip,bir anda bırakıp giden... Ellerini avcuma alırken sanki tuttuğun ellerdi ellerimi sıkan... Gözlerin gözlerime her baktığında sanki onlar da bakıyordu ağlamaklı... Ve kaçırıyordum gözlerimi... Soruyordun nedenini... İçimden gelmiyordu ki... Seni sevmekten korkuyordum ki... Konuşurdun... Tükenmezdi sözlerin... Sözlerin sussa,şarkılar söylerdin... Konuş,derdin... Susardım... Biliyordum,hep de aşktan bahsedecektim... Biliyordum... Unutacaktın da... Bile bile susardım... Yürüdüğümüz her yolda,sarılırdın bana... Oysa el sallardı her direğin ardından yalnızlığım bana... Biliyordum... Bıraktığın anda girecekti koluma... Bitecekti bu sevda... Biliyordum oysa... Olmayacağını bildiğim her hayalini dinlerdim, Anlatırdın benli planlarını, Anlatır anlatır gülümserdin... Mutluydun hep yanımda... Sözler verirdin sayısız, Tutamayacağını bildiğin sözler... Gülümser,sarılırdın sonra sımsıkı bana... Oyunlar hep mutlu ederdi seni... Hayatı da oyun farzetmiş,oynuyordun insanların umutlarıyla... Masumdun belki de kendince... Hala çocuktun ya... Gözlerin hep ağlatmış, Bir damla yaş görmemiş ya... Ve hayat da seni seviyor ya... Sen gibi bir anda bırakıp gidiyor ya... Ve dert nedir görmez ya senin gibiler bu hayatta... Ama bu hayatın da öbür yanı var ya... Boşver... Sen gülümse şimdi...

Sen eğil kendi önünde... Kandır kendini durmadan... Senden iyisi de yok inan... Söyle yalanlarını kendine de anlattığın gibi... Sustu mu sana,kimlerden gittiysen, Sakın beni de onlar gibi sanma... Ezdirmem kendimi asla sana... Herkes inansın sözüne, Umrumda değil... Sakın üzgünüm de sanma... Beş para etmez insanlığın... Senin de gururun gitmelerin oluyorsa, Yokluğun en büyük bayram bana! ...

İbresiz bir saat? Yapraksız bir takvim? Çok şey mi istiyorum sanki? Güvenmiyorum ki ben bu hayata? Ki hayat,ertelemiyor ki yapacaklarını? Korkuyorum? Korkuyorum bu ahiri zamandan? Ertelenmiş mutluluklardan? Susan dillerden? Uzanamayan ellerden? Gerçek olma ihtimalli rüyaların sadece rüyada kalmasından? Utanılan tüm güzelliklerden? Ertelenmeden? Ertelenmekten? Güvenmiyorum ki ben bu hayata? Dün,bugüne güvenmedim? Bugün,yarına? Korkuyorum ki ben bu ahiri zamandan? Ki içimde hala sevgi varken? Onu da kaybetmeden? Seviyorum?a hala dilim dönerken? Ne diye çekineyim elini tutmaktan? Gözlerine bakıp seviyorum demekten? Ki ben korkuyorum yarından? Hala yaşıyorken? Hala varken? Ne diye erteleyeyim sevgimi? Güvenmiyorum ki ben bu ahiri zamana? Yarını meçhul hayatıma? Hala saklıyken tüm kötülüklere inat içimde bir güzellik? Ne diye erteleyeyim? Bir anda geçip giderken hayat üstelik...

Gözlerin... Uzaklarda? Hayalini kurmaya çalışıyorum, Avuntum bir gülümseme halin,köşe başında? Senden kalan tek avuntu bana? Hiç kimse senin kadar güzel gülemiyor, Ne kadar yalan olsa da? Sevdalar,tüm kötüyü siliyor aslında? Gözlerinin karasını özledim? Gülüşlerini? Ellerini? Sesini? Özledim seni? Ne kadar acı olsa da?

Gözlerimden sessiz sessiz yaşlar geliyor? Biliyorum? Bir daha asla göremeyeceğim seni? Uzaktan da olsa izlemeyeceğim seni bir el gibi? İçim yana yana da olsa beklemeyeceğim yoldan geçişlerini? Rüyalarıma gel,ne olur bir gece? Bilsen ne kadar özledim seni? Kimlere anlatsam dalıp gidişlerimi? Kime ne diyeyim söylesene şimdi? Bir şarkı tutturdum,dillerimde her uyanışımda? Ben kendimden kaçak? Sen sadece kendine kaçak? Dualarımda yer ettim yine yeniden? İsmini bilmediğim birini dilerken Tanrıdan, Geldin? Hiç bitmemeni dilerken Tanrıdan? Bittin? En yanımdaydın? Yanımdan gittin? Yetmedi de? Bu şehri de terk ettin? Uzaktan da olsa avuntumdu varoluşun? Şimdi? Var olduğunu bile bilmiyorum ya? Rüyalarıma gel,ne olu bir gece? Bari? Rüyalarıma gel,ne olur bir gece? Kolay değil,hep beklemiştim seni? Tam sevmişken kaderimi? Bari? Rüyalarıma gel,ne olur bir gece?

Ve işte gidiyorum? Yollar uzuyor? Mesafeler uzuyor? Ardıma dönüp bakmaya bile yetmiyor gücüm? Gücüm,en son, terki başardı? Ve bu,belki de son başarımdı? Sana en yakın olduğum anlarda, Görebildiğim en son noktadan bile daha uzağım artık? Varlığın,hayalinden uzakta? Yollar uzuyor? Ve bu yollar,nereye gidiyor? ... Bu yollar,sensizliğe gidiyor? Sensiz bir şehre? Sensiz bir yanıbaşımla? Ardımda senli sensiz bir hayat? Sen başrollü,sensiz bir oyun? Ve senden uzak bir şehirde kapanacak perdeler? Yollar uzuyor? Mesafeler uzuyor? Bir nefes kadar yakın olduğum hayatı da biliyorum ben? Mesafeler,hep uzak aslında? Birbirine uzak iki kentte olmasa da?

Bana sorular sorma sakın... Bir anlam arama sözlerimde... Yanında olmak istiyorsam... Sana bakmak istiyorsam uzun uzun... Ellerini tutmak istiyorsam... Vardır bir nedeni... Bana sorular sorma sakın... Hiç ummadığın bir anda arıyorsam seni... Gecenin bir vakti çınlıyorsa kulakların... Şu şarkı çok güzel,diyorsam sana... Vardır bir nedeni... İlk sana söylüyorsam mutluluğumu... Hüznümü ilk sana anlatıyorsam... Bugün hava ne kadar güzel,diyorsam bile... Eksilmiyorsa yanında tebessümlerim... Çocuklaşıyorsam yanında, Şımarıyorsam da... Vardır bir nedeni...

Gidemem... Sil o gözünün yaşını... Korkum sevdamdandır... Anlatamam... Bir sevda ki içimdeki... Yaşatamam... Sabahı gecesi kalmadı dünyanın... Gündüz aklımda,gece rüyamdasın... Bir senden ibaret dünya meşakkati... Günahım mısın? ... Sevabım mısın? ... Bilemem...

Korkuyorum gözlerindeki beni görememekten... Öyle uzağım ki sana... Sen hep bir kalabalıkta... Bense yalnızım her kalabalıklarda... Sohbet sohbet üstüne olduğun yerde... Ben suskun... Dilimde susmayan şarkılar... Arada ismin... O anda ezberlenen şiirler... Arada ismin... Senin... Vaktin yok ki aşka... Şarkılar söylesen hani... Şiirler fısıldasan geceleri... Başını kaldırıp geceye baksan... Hani belki... Belki farkedeceksin onlar gibi bakmadığımı sana... Sözlerimin manasının farklılığını... Yoksa... Durduk yerde uzaktan seyreder mi ki herkes seni... Ama... Hani biraz daha uzun baksan gözlerime... Yanından her geçişimde farketsen heyecanımı... Herkes yanında konuşurken,görsen sustuğumu... Hani arada bir şarkılar söylesen... Hani belki...Hani...

Hani sen olmasan da yaşanır bu hayat... Gün güneşle doğar,mavi siyaha bulanır... Hani sen olmasan da yaşanır bu hayat... Mevsim döner,bahar olur,elbet açar papatyalar... Çikolata hala tatlı,çayım hala üç şekerli olur... Tebessümlerim de olur hala,utanmadan ağlarım da... Gün,yaşanması için doğar sade, Gece,bir günün üstünü örtmek için olur... Mevsim bahar diye açar papatyalar... Açması gerektiği içindir... Olması gerektiği içindir artık herşey... Sen varsın diye değildir tüm güzellikler... Ki tebessümler de varlığından değildir sade... Gözyaşı,özleminden akmaz ki bir tek... Senli bir gün diye mi güzel her yeni gün? ... Hani sen olmasan da yaşanır bu hayat... Hani olmasan... Yaşarım ki elbet... Sade... Aşkı unuturum... Hayallerim eksik kalır... Şarkılar ağlar,ben ağlarım... Beklerim seni sonra... Hiç beklentisiz hayatımda...

Yıllanmış bir hüznü sakladım bugün gözlerimde... Bir yaşına daha bastı hüznüm... Kutlu olsun... Mavisi mi solgundu bugünün ne? ... Güneşi mi üşümüştü? ... Yorgun mu düşmüştü bir anda kalbim hayata? ... Nefes almak hiç yorar mıydı insanı? ... Yıllanmış bir hüznü sakladım bugün gözlerimde... Bir yıl sonra daha aktı yaşlarım... Hiç azalmamış oysa damlalarım... Hüznüm azalsaydı hani belki... Görmek istemedim seni oysa bugün... Bir daha hiç tanışılmayacak elden de elsin bana şimdi... Bu bizim günümüz... Ayrı ayrı kutlayalım... Mümkün olduğunca gelme olduğum yere... Tesadüflerden kaçalım,gözgöze gelmeyelim... Bu bizim zaferimiz... Büyük aşklar nasıl bir anda bitermiş öğretelim... Yıllanmış bir hüznü sakladım bugün gözlerimde... Bir yaşına daha bastı hüznüm... Kutlu olsun! ... Kutlu olsun ikimize!

Uzaktan seni seyrettim dün gece... Başın öne eğik... Gözlerin dalgın... Sen ordaydın da... Ya aklın... Susuyordu,dünyanın en bilmiş insanı... Utanmak nedir bilmezdi,eğmiş başını... Aynalar ondan güzelini hiç görmemişti aklınca... O mu küsmüştü,aynalar mı,bilmem... Hayat,hep onu sevmişti... Dert,keder ona hiç uğramazdı... Ve hayatta hep o üzerdi, O,asla üzülmezdi... Kimler üzmüştü seni bilmem... Hani bilsem de,alnından öpsem... Gözleri gözlerimden firari... Aklı başından firari... Senin sevdan benden firari... Küçülmüştü dünyanın en büyük insanı... Sevdalar onu terkeyledi... Uzaktan seni seyrettim dün gece... Başın öne eğik... Gözlerin dalgın... Sen ordaydın da... Ya aklın...