seni sana rağmen yaşadım ben.

hep kaçışlarla dolu, hep eksik.

bir yanını tamamlasam,

mutlaka başka bir yerden açık veriyordum..

tamamlamaya uğraştıkça senin gizlerinde

kaybolup gidiyordum....

bedenine değil, ruhuna taliptim ben.

bu yüzden bu kadar zorlanıyorum..

ben bir ada`nın değil,

bir kıtanın kaşifiydim.

yola çıkmışım bir kere

dönüşüm yoktu ama öyle

çok duraklıyordum ki,

geriye dönüp baktığımda,

başladıgım yerden bir kaç metre bile

uzaklaşamadığımı fark ediyordum....

üstelik menzilin ucundaki sen,

benden daha hızlı kaçıyordun..

ufukta bile görünmeyen bir

serapsın sen benim için................

Mehmet Coşkundeniz

Gönderen sensin.

Ne terk etmeyi istedim seni,

Ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi.

Senin kadar öfkeliyim ben de.

Senin kadar endişeli...

Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana

Ama inandıramadım seni.

Sen, sorgularken beni kafanda

Ben, gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla.

Bir tek sözün bağlardı beni sana,

Oysa sen hep susmanın koynunda.

Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku,

Teslim alır bedenleri de.

Sütten çıkmış ak kaşık değildim

Ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza.

O dünya ki bazen minicik bir odada

Bazen kentin ortasında şekillendi.

Nasıl da güzeldi...

Zaten varsın diye her şey güzeldi ama

Sen buna inanmadın. Ah bu sorular...

Yaşamak varken sevdayı delice,

Niye boğarız sorularla?

Nasıl ikna edebilirdim seni?

Ben, aşk dedikçe sen, dur dedin.

Ben, seninleyim dedikçe

Sen, hayır dedin.

Zaten az konuşan sen

Olumsuz ne kadar sözcük varsa

Bulup çıkardın ortaya.

Bense hiç bir şey diyemedim.

Ne kadar zarar vermişim sana meğer.

Nasıl değiştirmişim seni.

Oysa hiç böyle düşünmemiştim.

Kimseye zarar vermek istemem ben.

Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem.

Ama öyle oldu işte.

Demek ki; gitmelerin zamanı şimdi.

Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı.

Ne sevişmelerimiz kalır aklında, ne sevda sözlerimiz.

Rahat değilim diyordun ya, rahat ol artık.

Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı.

Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan.

Biliyor musun bir tanem!

Gidişim yürekten değil, zorunluluktan.

Sanma ki, bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım.

Sanma ki, benden sakladığın gülüşleri

yalancı yüzlerde ararım.

Seni de götürürüm yüreğimde.

Her zaman yokluğunu taşırım.

Bulup, bulup kaybettim seni bebeğim.

Ne yazık ki, tozduman edemedim kuşkularını.

Ne yazık ki, kalamadın bana.

Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde.

Kokladıkça; bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın.

Ben, arkandan sadece baktım.

Oysa; söyleyecek o kadar çok şeyim vardı ki...

"Gidersen iyiye dair ne varsa içimde yitireceğim hepsini.

Gidersen sönecek içimdeki ateş

ve bir daha hiç kimse yakamayacak.

Gidersen karanlığa mahkum edeceksin günlerimi

O karanlıkta yolumu kaybedeceğim" diyecektim sana.

Konuşamadım...

Gittin...

Gidişini görmemek için gözlerimi kapattım

Öylesine acıdıki içim, tutup koparsalardı kolumu

bacağımı bu kadar acı duymazdım.

Acım yaş olup akmalıydı gözlerimden.

Ağlayamadım...

Gittin...

Seni delicesine bir tutkuyla seviyordum oysa

Tutkum seninle olmaktı, tutkum teninde erimek,

tutkum hayatı seninle sadece paylaşmaktı.

Anlatamadım...

Gittin...

Gidişini önlemek için tutmak vardı ellerinden

Ellerim değil miydi her dokunuşumda seni ürperten?

Ürperdin yine biliyorum.

Bir kez dokunsam, bir kez tutsam ellerini

Gitmek için biriktirdiğin bütün cesaretin kaybolurdu.

Tutamadım.

Gittin...

Bir yıkım gibiydi gidişin

Sen adım adım uzaklaşırken benden

Çöküp kaldı bedenim olduğu yere

Nice terk edişlere dayanan yürek bu kez yenilmişti

Bu kadar zayıf değildim ben kalkmalıydım.

Kalkamadım...

Gittin...

Oysa geldiğin gün gideceğini biliyordum

Hazırdım gidişine,

Kaçak zamanları yaşıyorduk

Zaman bitecek ve sen gidecektin

Bense, gidişinin ertesi günü

Hayatıma kaldığım yerden yeniden başlayacaktım.

Başlayamadım...

Gittin...

Bir şey söyledin mi giderken?

"Kal" dememi istedin mi?

Son bir kez "seni seviyorum" dedin mi?

"Bekle beni döneceğim" diye umut verdin mi?

Beynim öylesine uğulduyorduki.

Duyamadım...

Gittin...

Nereye gittiğin önemli değildi

Binlerce kilometre uzakta da olsan,

iki metre ötemde de farketmiyordu.

Artık yoktun ve asıl bu düşünce beni felç ediyordu.

Kurtulmalıydım senden,

bu yokluk duygusundan kurtulmalıydım.

Kurtulamadım...

Gittin...

Unutulanların arasına katılmalıydım

Anıları bir sandığa koyup

hayatı bir yerinden yakalamalıydım.

Bu aşk noktalanmalıydı, bu sevdadan vazgeçmeliydim.

Yapamadım...

Gittin...

Bir okyanusun ortasında

tek küreği kaybolmuş sandalda

Dev dalgalarla boğuşan bir denizciyim şimdi.

Bil ki; sevmekten vazgeçmedim seni,

Bil ki; seninle birlikte sevdanı da taşıyacağım yüreğimde,

Bil ki; seni Unutamadım...

Giderken söyleyecek şey bulamaz insanlar.

Sen bahanelerin arkasına sığınanlardan olma, git.

(Oysa daha doyamadım sana?. Kokunun yeterince çekmedim içime? Yapacağımız ne çok şey vardı? Neler planlamıştık. Şimdi ne yapacağım ben? Nasıl duracağım ayakta? 'Kal' dersem kalır mısın yar? Nasıl istiyorum

Yalan bile olsa 'Bu gidiş sadece zorunluluktan, bekle beni döneceğim' demeni)

Her aşk biter, sen de git. Hem zaten biteceği daha baştan belli bir aşktı bizimkisi. Sen gitmesen belli ki bir gün ben gidecektim. Herkes kendi tercihini

yaşar ve sen tercihini yaptın. Rahat ol, git. Aklın kalmasın burada. Dramatik vedaların kahramanları olmayalım git.

(Benim aklım sende kalacak. Sadece aklım değil yüreğim de? Bitmezdi bizim aşkımız. Asla terk etmezdim seni.

Benliğimi, varlığımı, hayatımı adamıştım ben bu aşka. Beni tercih etmeni isterdim, benimle yaşamanı isterdim.

Şimdi kimi ya da neyi seçtiğinin ne önemi var artık¿ Ağlayacağım ardından, kahretsin ağlayacağım?)

İstersen dost olabiliriz, haberleşiriz birbirimizle. Mutlu olmanı isterim. Sen mutluluğu hak eden bir insansın. Elbette bende mutlu olacağım merak etme git. Hayatımızda başkaları girecek ve biz belki de birlikte yaşadıklarımızı bir

süre sonra hatırlayamayacağız bile, git. Hangi yara kabuk bağlamamış ki bugüne kadar? Hangi ateş sönmemiş ki? Yapman gerekeni yap, git !

(Sensiz mutlu olabilir miyim be yar? Unutulabilir misin bu kadar kolay? Yaşadığımız onca şeyi silebilir miyim? Mümkün değil, seni içimden çıkartıp atmam mümkün değil. Biliyorum hiçbir ilaç iyileştirmeyecek senin açtığın yarayı.

Senin yaktığın sevda ateşi hiçbir zaman sönmeyecek.

Senin mutlu olmanı istediğimde de yalan. Mutlu olma yar, benim gibi sen de mutlu olma. Belki o zaman, yeniden dönersin bana?)

Haydi zaman geçiyor artık, git. Hem neden suratın asık? Sevinmelisin gittiğine. Aslında sana teşekkür etmeliyim. Beni bu aşkın yükünü taşımaktan kurtardığın için.

Rahatladım biliyor musun¿ Bende kalan birkaç para eşyanı da gönderirim ardından. Fırsat buldukça ararım seni, haydi git...

(Gitme benim güzel sevdalım, gitme. Beni bu aptal dünyada bir başıma bırakıp gitme.Gidip de yüreğimi öldürme. İçim acıyor, kalbim sıkışıyor. Ben asıl sensizliğin yükünü taşıyamam gitme. Ne olur, gitme?)

İçin hep hüzün doludur. Bir yanın bittiğini kabul etse de diğer yanın" belki yapılacak bir şey daha vardır" der. Durursun, kıpırdayamazsın. Bir tek adım bile atmak istemezsin.Öylece durup gözlerinin içine bakarsın. Sana yeniden "Gel" demesini beklersin. "Ben de senden ayrılmam" demesini beklersin. Ama o söz hiç çıkmaz ağzından, duyamazsın...

Gururlusundur, istemediğin yerde duramazsın. Ağzından "Evet, bence de bitmeliydi bu aşk" sözcükleri çıkar; ama, buna sen bile inanamazsın. Gururun, oyun oynamaya başlar sana. Önce Belki biraz zaman vermeliyiz birbirimize" diyerek gururunu ucundan köşesinden yemeye başlarsın. Öyle bir an gelir ki,"Ne olur ayrılmayalım" demeye kadar verdırırsın işi. Bu sözleri nasıl söylediğine inanamazsın...

Alışmışsındır. Onun sıcaklığını hiç kimsede bulamayacağını bilirsin. Kimse onun gibi gülemez, kimse onun gibi dokunamaz. Kimseyi onun kadar sevemeyeceğini düşünmeye başlarsın. Bunlar içini sıkar. Nefes alamaz hale gelirsin. Ne uykular uykudur ne geceler gece...Bir kaç dakika huzurlu uykuya hasretsindir artık...Uyuyamazsın...

Ondan gelecek bir tek haberi umutsuzca beklersin. Telefonun yanında kaç gece sabahladığını hatırlayamazsın. Yoktur, bir tek haber bile yoktur. Beklemek,ölüm gibi gelir insana.Aslında ölüm fikri de pek garip değildir artık. Öylesine umutsuz kalırsın ki ölümü tek çare olarak görmeye başlarsın. Ölümle ilgili planlar yaparken bile onun tekrar geri dönme olasılığını hiç çıkarmazsın aklından. Bu yüzden ölemezsin...

Hayat devam ediyordur;ama,bir şey hep yarım,hep o eksiktir. Yüreğin asla eskisi gibi atmayacaktır. Başka aşklar seni kandırmayacaktır. Kimle beraber olursan ol,onu her zaman hatırlayacaksındır. Yıllar sonra bile olsa bir gün sana"gel"dese nerede ve kiminle olduğuna bakmadan ona koşacaksındır. Kahredici bir gerçektir bu. Bu gerçeği bilmek çok daha acı vericidir. Katlanırsın çünkü acı senin kardeşindir. Okim bilir kimle,hangi mutlu hayatın içinde yeni aşkının tadını çıkarmaktadır. Bunu da bilirsin.Bilirsin ama...Ayrılamazsın

eteğimizi çektiğimiz her gün aynı gökyüzüne bakıp iç geçirdiğimiz dar

vakitler yorgunuyuzdur mutlaka hayatımızın bir bölümünde. Herşey

birbirinin aynısıdır! Deniz bildiğimiz maviliktedir, güneş artık

ısıtmaz içimizi temmuz sıcağında bile...

Her gün bildik yüzlere aynı selamlar verilir ve her sabah

üşenmeden taktığımız maskelerle yeni bir güne daha başlarız.

Yeniden... Yeniden... Yeniden...

Oysa hiçbir şey yeni değildir, hatta aksine her gün hayatımız bir

parça eksilmektedir. heyecansız, dingin, suspus bir hayatın sürgününde

geçmektedir artık günlerimiz ve içimizden kimseye ne şikayet etmek

gelir ne de buralardan çekip gitmek..

El ele tutuşmuş her sevgili bir parça daha içimizi burkar, her

ayrılık şarkısı içimizi bir kez daha kanatır...

Ve tamda her şeyden ümidi kesmişken çıkageliverirsin, özür dilerim

geç kaldım dersin. Başlarsın anlatmaya kendini. Hiçbir şey ses vermez

olur, zaman durur; ama sen akmaya başlarsın içime doğru bir çağlayan

gibi..

İş te o an aşk yakalar seni...

Kalbimin sokaklarında uzandığım yolculukta,

ırmak boylarında, deniz kıyısında hep seni, sadece seni arıyorum.

Yüzün yok, sesin de.

Gözlerimi uzağa dikmiş, öylece bekliyorum.

Geleceksin, biliyorum..

Her geçen gün daha çok bağlanıyorum,

Sana susuyorum.

Seviyorum seni beklemeyi, özlemeyi.

Seni düşünmek bile tarifsiz bir sevinç yayıyor içime, bedenime..

Sana dair düşler kuruyorum, içinde sen olan dizeleri

bir yumak sarar gibi ezgilere harmanlıyorum.

Okuduğum her sevda dizelerinde, dinlediğim en güzel

aşk sarkıllarında bizi yaşıyorum.

Biliyorum, sen yoksun.

Gözlerimi uzağa dikmiş öylece bekliyorum.

Nereden çıkıp geleceğini bilmiyorum ama,

Geleceksin biliyorum.

O büyük gün geldiğinde en güzel elbiselerimle değil,

seni yüreğimle karşılayacağım.

Yüreğimin tüm kapılarını açıp, içeri buyur edeceğim.

İçimde coşkun ırmaklar gibi akan sevgi pınarımdan yudum yudum sunacağım sana.

Damla damla.

Şayet ağlarsam, aldırma!

O büyük güne hazırım ben.

Kuşkum yok, kaygım yok..

Geleceksin elbet, biliyorum.

Ne yaptın bana bilmiyorum!

Yüreğimi ve tüm bedenimi titreten o çıldırasıya özlemle bekliyorum.

Aska susuyorum.

Seni düşünmek güzel, tıpkı şairin dizelerinde olduğu gibi;

Dünyanın en güzel sesinden, en güzel şarkıyı dinlemek gibi?

Yüzün yok, sesinde

Gözlerimi uzağa dikmiş öylece bekliyorum.

Geleceksin, biliyorum.

Sana umutlanmak, sana dair düşler kurmak,

seni dizelerime katmak içimdeki o haylaz çocuğu nasılda mutlu kılıyor, bilemezsin..

Yokluğun ağlatmıyor beni.

Kalbimin tüm sokaklarında senli yolculuklara çıkıyorum. İçimdeki deli çocukla bas edemiyorum.

Ansızın bir dağ yamacında buluyorum kendimi. Bir tutam papatyadan taç yapıyorum kendime.

Sımsıkı kapatıyorum gözlerimi. Birden beliriveriyorsun tam karsımda.

Yüzün yok, sesinde.

Ellerinin sıcaklığını avucumda hissediyorum. Koşuyoruz alabildiğine o uçsuz bucaksız dağ yamacının eteklerinde.

Güneşe veriyoruz sırtımızı.

Öpüşmekten bitkin düşüyoruz.

Susuyoruz birbirimize.

Aradan ne kadar zaman geçtiğini bilemiyoruz.

Zamanı yok sayıyoruz. Akreple yelkovanın telaşına kahkahalarla gülüyoruz.

Doğanın tüm güzelliklerinden faydalanalım istiyoruz.

Delice koşuyoruz masmavi engin denizlere. Bir kayanın yamacında buluyoruz kendimizi.

Gün batımını izlerken sevda türkülerini mırıldanıyoruz.

Birbirimize kenetleniyoruz.

Gözlerimizi sımsıkı kapatıyoruz.

Kocaman bir salonun orta yerinde beliriveriyoruz.

Piyanonun o ahenkli ritmine pencereden odamıza dolan rüzgârın sesi karışıyor.

Dans ediyoruz.

Hiç bıkmadan saatlerce, öylece.

Ayni kadehten yudumluyoruz ask sarabımizı.

Bedenlerimiz birbirine karışıyor.

Terden sırılsıklam oluyoruz. Aşkı yaşıyoruz doyasıya.

Hiç bitmesin istiyoruz el ele yağmurda yürümelerimiz.

Çocuklar gibi koşar adımlarla tırmandığımız bir uçurum kenarında sevgimizi haykırıyoruz.

Ve sesimizin yankısına gülümsüyoruz.

Beklemeyi, umut etmeyi seviyoruz.

Yüzün yok, sesinde .

Bu yürek seni istiyor, sadece seni.

Gözlerimi uzağa dikmiş bekliyorum. Geleceksin elbet,

Biliyorum.

Bu büyük güne hazırım ben. Seni bırakıp gidemem...

Elini göğsünün üzerine koy. Biraz bekle, sakince nefes al, heyecanlanma. Şimdi elini yavaşça sol tarafına doğru götür. Hayır, aşağı doğru değil, daha yukarıda. Sol koluna doğru götür. Evet iyi gidiyorsun, parmaklarının altında hisset. Bir değişiklik var mı? Elinin altında bir şeyin attığını hissetmiyor musun? Yanlış yerde olmalısın o zaman. Çok mu yukarılara çıktın yoksa? Biraz aşağı indir elini. Avucunu tam olarak aç. İyice yasla göğsüne. Ya şimdi? Çok hafif bir şey hissettin demek. Bu güzel, doğru yolda ilerliyoruz o zaman.

Kapalı değil mi hala gözlerin? Şimdi parmakların koltuk altına doğru ilerlesin. Evet avucunun altında duruyor olmalı. Orada değil mi? Atışını hissediyorsun şimdi. Neden şimdiye kadar bulamadım diye hayıflanma, geçmiş geçmişte kaldı. Sen bundan sonrasına bak artık.

Buldun ya yüreğini, bundan böyle hayattaki en iyi rehberin olacak. Sesini dinlersen ve kaybetmezsen onu, sana hep doğru yolu gösterecek. Evet bazen yanılıyor, bazen gittiği yolda tökezliyor; ama olsun. Sen yine de dinle yüreğinin sesini. Bugüne kadar başka şeyleri dinledin de ne oldu? Hangisi mutlu etti seni? Mutlu etseydi arıyor olur muydun bugün yüreğini?

İyi bak yüreğine, oraya sadece senin izin verdiklerin girsin. Hoyrattır bazıları, kendi yürekleriyle yapamadıklarını senin yüreğinle yapmaya kalkarlar. Kullanırlar. Bu yüzden iyi korumalısın. Darbelere karşı güçlendirmelisin onu. Unutma, narindir yürek, çabuk kırılır. Başkalarının yüreklerinin de çabuk kırılacağını bilmelisin, kırmamalısın. Ve bir gün, o yüreğin gerçek sahibini bulduğunda ona tertemiz, saf, duru ve sevgi dolu bir yürek sunmalısın?.

Özlem dolu kanat çırpışların sahipleri o kelebekler. Beyaz kelebekler... Senin varlığınla doldurdular içimi ve şimdi hiç gitmiyorlar. Bedenimin her yerinde uçarlarken senin ismini söylüyorlar, duyuyorum. Kadifemsi kanatları tenin gibi tıpkı. Dokunsam ,incinecekler sanki. Uzaktan baksam, dokunmuyorum diye küsecekler belli. Ve sen kelebeklerin kraliçesi, uzaklığı, varlığınla yakın kılıyorsun. Kelebeklerimi yaşatıyorum.

Şimdi başka bir dünyadayım. Gözümü açıyorum sen, kapıyorum sen. Sen varsın ya, senden öncelini hatırlamıyorum. Senden önce nasıldı bu hayat? Neler yaşanırdı? Nasıl dile gelirdi sevgi sözcükleri? O aman da özler miydim ben? Bilir miydim özlem duygusunun ne olduğunu?

Saklamıyorum hasretimi. Deli mavi bir özlem benimkisi. Özledikçe mavileştiriyorum seni de.Seni, içimde, kelebeklermin kanadında,uzaklarda olsan bile taşıyacağıma inan.Gözlerindeki derinliği,minik hüzünleri,tedirginliği ve o eşsiz heyecanı unutmayacağıma inan.

Bakışlarımla okyaşayağım yüzünü dokunmasam bile. Adını söyleyeceğim karşımda olmasan bile.Yoldaşın olacağım bensiz gecelerinde.Bir denizin kıyısında gözlerini ufka dikmiş bakarken birden ortaya çıkıp içini ürperten rüzğar olacağım,saçlarını savuracağım.İçki kadehine değdiğinde dudakların,benim dudaklarımın tadını alacaksın.Bana susayacaksın,beni içeceksin yudum yudum.İçine akacağım ve bu akışı hiç bir şey geri çeviremeyecek.Dokun bana.Tenimde alev alev yandığını hissedeceksin.Durma, bak gözlerime.Orada sadece kendini göreceksin.

Söyle kelebek kraliçesi,ben böylesine yaparken seni,gidenlerden olacakmısın? Bu umudu,bu heyecanı,bu özlemi,bu tutkuyu bir anda elinin tersiyle itip başka ülkelerde hüküm sürecek misin? Ya kelebekler? Onları sensizliğe mahkum edip ölümle baş başa bırakacakmısın?

Belli ki acıların süzgeçinden geçip öyle damlatmışız sevda damlalarını

birbirimizin üzerine.

Şimdi bundandır tedirginliğimiz.

Ama bilirsin, aşk sevmez tedirginliği.

Ya tam açacaksın yüreğini, ya hiç yeltenmeyeceksin. Grisi yoktur aşkın, ya siyahı, ya beyazı seçeceksin.

Bambaşka diyarların sakini, başka başka yolların yolcusuyken nedir bizi karşılaştıran şey?

Nedir bir anda hayatımızı değiştiren şey? Aşk elbette...

Aşkı bulmak zordur yar...

Öyleyse kıymetini bileceğiz aşkın. Bir kez buldun mu yapışacaksın yakasına.

Ellerini bir saniye bile ayırmayacaksın aşkın üstünden. Bir çiçek gibi sulayacaksın. Büyüteceksin.

Öyle uzaktan bakmayla yaşanmaz aşk. Ruhunu adayacaksın. Beni düşündüğünde bedenin titreyecek,

ellerin titreyecek, yutkunamayacaksın. Ayrılık fikri deli edecek seni. Yokluğum aklına geldiğinde

bir taş gelip yüreğine oturacak, ağırlığının altında ezileceksin.

Yerinden kalkamaz hale geleceksin.

Düşünemeyecek, konuşamayacak hatta ağlayamayacaksın.

"Seni Seviyorum" dediğinde bunu sadece dilinle değil, yüreğinle, gözlerinle de söyleyeceksin.

Ben, beni sevdiğini senin söylemenle değil gözlerine baktığım zaman anlayacağım. Ancak o zaman inanacağım.

Birlikteyken unutacaksın dünyayı.

Sadece bana ait olacaksın, ben de sana...

Birbirimizden başka hiçbir şeyin

önemi olmayacak. Sana dokunduğumda kanın hızlı hızlı akacak. Yüreğin deli gibi çarpacak.

Nefes nefese kalacaksın. Ve sanma ki senden farklı olacağım ben de... Bin kilometre ötede olsan "gel" dediğinde,

koşacağım sana, merak etme.

Bir tek gün bile bırakmayacağım elini.

Yanımda olmasan aklımda olacaksın,

baktığım her yerde seni göreceğim.

Ben aşktan bunu anlıyorum işte. Sıradan olamadım hiç.

Birkaç sevgi sözcüğüyle geçiştirilecek aşklar bana göre değil. Yaşayacaksam, doya doya yaşamalıyım aşkı.

Her hücreme girmelisin. Aşk kaçağı değil, aşk mahkumu olmalısın. Şimdi bırakalım tedirginliği bir kenara.

Kenetlensin ellerimiz ve aşk bizi alsın kollarına...

Seni ilk gördüğüm an, yıllardır beklediğim o insan olduğunu anladım. O güne kadar yoktun ama hep bendeydin. Şimdi burada, yanı başımdaydın. Yeni bir hayat başlamıştı benim için ama yanıtlanmamış sorularımda vardı. Belli etmeli miydim ki kendimi? Sen benim için oydun ama ya ben senin için?

Ne kadar istesem de, kendimi tutamıyordum, saklayamıyordum. Seninle konuşurken yüreğimin atışlarını duymandan korkuyordum. Ölecek gibi oluyordum .Aklıma ve dilime gelen her şeyi sana da söylüyordum. Söyledikten sonra pişman oluyordum ama bir işe yaramıyordu. Belki de büyüydün. Sen tanrının bana ödülüydün.

Peki sen niye konuşmuyordun? Kendini niye gizliyordun? Ben, içimdeki coşkuyu anlatmak için yeni yeni kelimeler keşfederken, sen yıllardır söylenen klasik kelimeleri bile söylemiyordun. Hep beni dinliyordun, bense abartıyordum. Sana dair hislerimi durdurmuyordum, yüreğimi susturmuyordum. Değişiyordum senin karşında, güçsüzleşiyordum.

Çünkü ben, söndüğünü sandığım bir alevi seninle körükledim. İçimi titreten soğuklarda, martıların Boğazın üzerinde uçuşunu tek başıma seninle izledim. Kıyıyı boydan boya, ellerim ceplerimde, amaçsızca Seninle belki bir gün böyle? diye diye dolaştım. Şimdi istiyorum ki, sen de teslim ol aşka. Serbest bırak yüreğini ve beni takip et. Bırak taşsın içindeki o kan, durdurma sakın. Bedenin çekilsin, boğazın düğümlensin. Yutkunduğun zaman beynine bin kat özleyiş gitsin. Senin için ben olayım, hep olayım. Aşk olup, kalbine dolayım, kan olup damarlarında dolaşayım. Artık, ağzından çıkan kelimelere başka başka anlamlar yüklemek istemiyorum. Ne söyleyeceksen dümdüz ve basitçe anlatmanı istiyorum. Ya sev beni, dünyanın en mutlu çifti olalım, ya da bırak, ben yalnızlığımda kalayım diyorum. Öyleyse? Söz sende?

Günler güz yaprakları gibi birer birer dökülürken ayaklarımın dibine, ben her gece karanlığa dikip gözlerimi senin aydınlığını bekledim. Sen yoktun...

Binlerce adım attım bu kentin sokaklarında. Her köşeyi her parkı her ağacı ezberledim. sevdaya bulanmış her kaldırım taşında senin adını aradım.

Sen yoktun...

Evlerin duvarları birer birer üzerime yıkıldı. Her bir hücremin acısını ta yüreğimde hissederken beni enkazın altından çekip alacak elini aradım.. Sen yoktun..

Özlem şarkılarını ezberledim.kimini bağıra bağıra kimini fısıltıyla söyledim.karanlığa haykırdım hasretimi. Sesimi duyacaksın diye bekledim. Sen yoktun...

Senden gelecek bir tek haberi bekledim. Saatler asırlar gibiydi, geçmek bilmedi. Çalan her telefonu yüreğimin deli bir çağlayana dönen atışlarıyla açtım.

Senden başka duyduğum her seste hep aynı hayal kırıklığını yaşadım. Onlar beni duymak istiyordu,bense seni. Sen yoktun...

Seni aramaktan yorgun düşmüş bedenimi karanlığın kucağına uzattım her gece. Bir an önce sabah olsun diye uykunun beni çekip almasını istedim. Olmadı!

Kaç gece sabahı ettim gözlerimi kapamadan. Kaç gece merdivendeki ayak seslerini dinledim,gelen sensindir diye. Sen yoktun...

Her yağmurla birlikte hüzün de yağdı bu kentin üzerine. Bulutlar yalnızlığın işaretiydi benim için. Beni ıslatan yağmur olmadı. Ben senin özleminle

sırılsıklamdım her mevsim. Hayat merhaba dedi bahara çiçek çiçek. Uzun kıştan sonra gelmez dediğim göçmen kuşların dönüşünü gördüm. Sen yoktun...

Her istasyon, her otogar adresim oldu. Bir trenden inersin sandım. Otobüslerdeki her yolcuya sensin diye baktım. Ya da yolculuklara vurdum kendimi. Kimsenin uğramadığı köylere,adı duyulmamış kasabalara gittim. Senden bir iz aradım. Sen yoktun...

Denizin sonsuz maviliğine umut bağladım. Kıyılarda tükettim bekleyişlerimi. Hep sensiz gemiler geçti limanlardan. Ben gemicilerin hasret türkülerine eşlik ettim. Sen yoktun..

Gözümden bir tek damla yaş akmadı. Onlar sana aitti sana kalmalıydı. Kimselere söyleyemedim acılarımı. Bekleyişimin öyküsünü kimselere anlatamadım. Nice fırtınalar koptu yüreğimde. Dalgalar dövdü hayallerimi. Sığınacak bir liman, yaslanacak bir omuz aradım. İçimi dökecek bir insan aradım. Sen yoktun...

Her gece ay paramparça oldu. Her gece yıldızlar birer birer düştü sokaklara. Yıldızları saçına takıp gelmeni bekledim ve bir güneş gibi doğup aydınlatmanı bekledim bu kapkara dünyamı. SEN YOKTUN...

Bu melek,aşkın kılığına bürünüp gelmişse kapınıza,dünyada sizden daha şanslı bir erkek olamaz.Ama görmeniz gerekiyor,anlamanız gerekiyor.Kapıya gelen herhangi biri gibi davrandığınız an meleği küstüreceğinizi ve onun bir başka kapıya doğru yola çıkacağını bilmeniz gerekiyor.O melek,aşkı sunmaya bu kadar hazırken siz burun kıvırırsanız,bir başka meleğin de kapınıza uğrama olasılığını yok denecek kadar azaltırsınız.

Kapınıza gelen o kadını,hayatınızın sonuna kadar bir melek olarak yaşatmayı başarırsanız ne mutlu size.Ama bu hiç de kolay değil.Kırılgan,alıngan,ilgisizliğe tahammül edemeyen,dünyanın merkezi olmak isteyen,sevgiye her daim aç,zaman zaman yırtıcı bir kaplan gibi saldırgan olduğunu unutmamalısınız.O,size her şeyini vermeye hazır ya,sizden de aynı şeyi bekleyecektir.Bir erkeğin bunu yapabileceğini de bilir.Yapamayacağınız şeyi istemez zaten.Ama yapabilecekken yapmamanız halinde er ya da geç size bunu ödetecektir.

Hayır,klasik bir intikamdan söz etmiyorum.Bir kadının hesap sorma yöntemi ya da öç alma yöntemi erkeklerinki gibi dümdüz bir şey değildir.Onların her şeyi ince ince hesaplayan,planlayan beyinleri öyle kusursuz bir kurgu yapar ki, siz bir şeylerin değiştiğini anladığınızda ne yazık ki çok geç olur.Kadının,isteyip de elde edemeyeceği hiçbir şey yoktur dünyada.Hayatınızı isterse,onu da ele geçirir.Direnemezsiniz bile.

Bir melek,kötülük yapamaz bilirsiniz.Kadının yaptığı da kötülük değildir aslında.Ama nasıl ki kendisi,dünyada çok şey için sınava giriyor,sizden de beklediği onun için bazı sınavlar vermeniz ve o sınavlardan da başarıyla çıkmanızdır.Bir kadının koşulsuz desteğini alan erkeğin sırtının yere gelmesi mümkün değil.Emin olun,hayatınız hep iyi yönde değişecektir.Onun zengin ruhu,yaratıcılığı,hayal gücü,size,tahmin edemeyeceğiniz dünyaların kapısını açacaktır.Bir melek varsa hayatınızda onu melek olarak yaşatmak için çaba gösterin...

Tüm renkler, dönüş tarihinin belli olmadığı bir yolculuğa çıkmıştır. Baktığın her şey ya gri. Ya siyahtır.hayata dair hiçbir şey ilgi alanına girmez. Öylece bir köşede, sessizce, gözyaşlarını içine akıta akıta oturup durursun. Ne dostlarını görmek istersin, ne de söylenecek bir tek sözü bile duymayı.

[ Neden ben? ] diye bin kere soracaksın kendine. [ Hak etmedim bunu ] diye hayıflanacaksın. Merak etme, her terk edilen hak etmediğini düşünmüştür. Hiçbir farkın yok onlardan; ama, sen, terk edildiğini de kabul etmiyorsundur. [ Neden gitti? ] sorusu gelecek ardından.Bulduğun yanıtları beğenmeyip gidişine bir başka bahane arayacaksın. Hiçbir bahane gerçek nedeni anlatmayacak.Çünkü aslında başından beri gördüğün; ama, bir türlü kabullenemediğin o gerçeği bir kez dile getirirsen, zaten buz tutmuş bedenin, parça parça dağılacak.Bunu bildiğin için bahanelerin arkasına saklanacaksın.

Sevmemiştir seni. Sevmişse de, senin onu sevdiğin kadar sevmemiştir. Suçlayabilir misin onu? Sen sevdin diye sevmelimiydi seni? Şart mı bu? Değil elbette; ama, gel de bunu yüreğine anlat. Anlatamayacaksın. Yürek bunu kabul etmez çünkü. Sen [Seni benim kadar kimse sevemez] diye sayıklarken ya da [Benim kıymetimi bilemedin] diye suçlarken onu, o, senin ne halde olduğunu bilmeden, bilse bile umursamadan, [ Her seçim bir vazgeçiştir ve her seçim bir başlangıçtır ] sözünü kanıtlarcasına yeni bir menzile doğru yol almaya başlamıştır bile.

Senin seçiminse kışı yaşamaktır, o zaman yaşayacaksın. Hiçbir kış, yaşanmadan bitmez. Kışı atlayıp bahara, ondan sonra da yaza ulaşamazsın. Birçok kez donarak öleceğini düşünerek, gözyaşların buz kristallerine dönüşerek, soğuğun verdiği acıdan nefesin kesilerek, ılık bir rüzgarı sarı sıcak güneşi düşleyerek dibine kadar, titreye titreye yaşayacaksın. Sonra bir gün pencereden güneşin girdiğini, yanaklarında donan gözyaşlarının eridiğini, içindeki titremenin hafiflediğini, renklerin gittikleri yerden döndüğünü, susturduğun tüm dostlarının yeniden konuşmaya başladığını göreceksin. Bir gülümseme yayılacak yüzüne, oturduğun o köşeden kalkacaksın ve baharın kokusunu içine çeke çeke, güneşin ve sıcağın keyfini çıkaracaksın?Bir başka kış-a kadar?

Senden önce ne yapardım ben,bunu hatırlamaya çalışıyorum Hatırlamaya çalıştıkça da kocaman bir boşluğun içine yuvarlanmış gibi oluyorum Senden önce ne yapardım ben?

Niye düşündükçe herşey boş ve anlamsız?Şaşırıyorum çünkü bir insanın hayatını bir başka insan nasıl bu kadar değiştirebilir ki?Sen olmadan önce anlamsız mıydı hayatım? Değildi elbette Belki hayatıma seninle birlikte yüklenen anlam, daha önce yaşanan herşeyi silip götürdü Ne dersin ?

Doymak bilmeyen bebeklerin annesini gözlemesi gibi gözlüyorum bende seni Sürekli senden gelecek bir haberi beker durumdayım Zamanı seninle nasıl geçireceğimi hayal eder durumdayım

Ne yaptın bana bilmiyorum Aşksa aşk, sevdaysa sevda Daha önce de yaşadım en koyu aşkları Ama bu başka bir şey Hani aşktanda üstün diyeceğim, bir türk filminin kavuşamayan iki kahramanı gibi olacak Bu da değil

Senden önce nasıl mutlu olurdum ben?Neler sevindirirdi beni? Yine aynı kitapları okurdum, yine aynı müzikleri dinlerdim Ama senden sonra sanki hayatımda ilk kez müzik dinliyormuşum gibi geliyor İlk kez bir kitabı elimden bırakmadan her satırını beynime kazıyarak okuyorum

Ansızın hayatıma girdiğin o andan öncesi yok Daha ne olduğunu anlayamadan birdenbire doldun içime Teslimdim artık sana, yüreğimle bedenimle ruhumla teslimdim Varlığınla hayatımı değiştirmene seviniyorum; ama, senden öncesini hatırlamayan ben gidersen ne yapacağım? ya herşey tıpkı hayatıma girişin gibi yarım kalırsa? Gidersen ve ben yarım kalırsam herşey yabancı gelecek bana Herşeyi yeniden öğreneceğim Üstelik öğretmenim de olmayacak Bunu yapabilir miyim bilmiyorum Düşüncesi bile ruhumu karartıyor Senden önce ne yapardım ben? Nasıl mutlu olurdum?Ya gidersen? Nasıl yaşarım ben senden sonra?Söylesene sevgili ne yaptın bana?

Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun zaten

Sen, benim en değerli yerimde,

yüreğimdi olmalıydın, orada kalmalıydın

Şimdi Oradasın ve Hepte Orada Kalacaksın

Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek,

ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni

Herhangi bir konuk değildin artık

Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama

Artık o yüreğin gerçek sahibiydin

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya

Ben dört mevsim baharı yaşıyorum seninle

Çiçek çiçek açıyorsun yüreğimde

Gökkuşağı zayıf kalıyor, senin renklerin karşısında

Taze bir yaparak gibi yeşilsin Açelyasın pembeliğinle

Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı gülümsün

Kırmızısın, ateşlerin kraliçesi, tende yanan alev gibi

Ve tabi ki sonsuzluk kadar masmavi

En çok bu renklerle anmayı seviyorum seni

Denize tutkuluyum;

denizi sensiz, seni denizsiz düşünemiyorum

Seni severken dünyayı da seviyorum ben,

Hatta insanları da

Kendime bile dar gelirken,

içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiyim artık

En kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile,

seni düşünmek yetiyor bana

İçimdeki sevinç yüzüme yansıyor, gülüyorum

Beni böylesine güldüren senin sevgin

ve ben hasrete rağmen, içten gülüşün ne demek olduğunu,

nasıl güzel bir şey olduğunu anlıyorum seninle

Her şeye rağmen seviyorum seni

Güçlüyüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yok seninle

Senin için Bizim için

Koca bir kente, koca bir ülkeye bile kafa tutabilirim

Sana Dokunduğumu hayal ettiğim de bile,

patlama hazır bir volkan gibiyim

Menzil sensin

ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirim

Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritip, kül edebilirim

Sana ulaştığımda ise bir Ceylinin su içmesi gibi kanacağın

Ve sadece senin girebileceğin

Masmavi gözlerin gibi sakin bir göle dönüşeceğim, biliyorum

Sadece Sevmiyorum sana hayranım da

Her halin öylesine deli çekiyor ki beni

Duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını,

saflığını, tatlı kurnazlığını,

çocukluğunu, olgunluğunu seviyorum

Sesini de seviyorum suskunluğunu da

Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını seviyorum

Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamıyorum

Sığmıyorsun cümlelere

ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olamıyor

Seni severken yorulmuyorum Çünkü sen yaşam kaynağımsın

Her gün yeniliyorsun beni Seninle çoğalıp, büyüyorum

Eksik kalan neyim varsa sen tamamlıyorsun

Ben Sen Gelmeden Ölmeyeceğim

Ölmeyeceğim

Yüreği Yüreğimde

Dokunulmamış Teni ile Tenimde Helalim

Çünkü sen ölmezliğin ta kendisisin

Gel Hadi Bekliyorum, Seni Deliler Gibi İstiyorum

Ötesi Yok İşte Ceylan Yüreklim

Seni Çok Seviyorum...

Gönderen sensin

Ne terk etmeyi istedim seni,

Ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi

Senin kadar öfkeliyim ben de

Senin kadar endişeli

Bir dokunuşunla bin kenti yıkacak güç verirdin bana

Ama inandıramadım seni

Sen, sorgularken beni kafanda

Ben, gözlerinin içine bakıyordum kuşkuyla

Bir tek sözün bağlardı beni sana,

Oysa sen hep susmanın koynunda

Aşkın içine bir kez girdi mi kuşku,

Teslim alır bedenleri de

Sütten çıkmış ak kaşık değildim

Ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza

O dünya ki bazen minicik bir odada

Bazen kentin ortasında şekillendi

Nasıl da güzeldi

Zaten varsın diye her şey güzeldi ama

Sen buna inanmadın Ah bu sorular

Yaşamak varken sevdayı delice,

Niye boğarız sorularla?

Nasıl ikna edebilirdim seni?

Ben, aşk dedikçe sen, dur dedin

Ben, seninleyim dedikçe

Sen, hayır dedin

Zaten az konuşan sen

Olumsuz ne kadar sözcük varsa

Bulup çıkardın ortaya

Bense hiç bir şey diyemedim

Ne kadar zarar vermişim sana meğer

Nasıl değiştirmişim seni

Oysa hiç böyle düşünmemiştim

Kimseye zarar vermek istemem ben

Kimseyi olduğundan farklı bir hale getirmek istemem

Ama öyle oldu işte

Demek ki; gitmelerin zamanı şimdi

Çocukluğuna sığınır atlatırsın bu acıyı

Ne sevişmelerimiz kalır aklında, ne sevda sözlerimiz

Rahat değilim diyordun ya, rahat ol artık

Gülüşlerini saklaman için bir neden kalmadı

Tedirginliğinin sebebi de kalktı ortadan

Biliyor musun bir tanem!

Gidişim yürekten değil, zorunluluktan

Sanma ki, bu toy sevdayı başka kimliklere taşırım

Sanma ki, benden sakladığın gülüşleri

yalancı yüzlerde ararım

Seni de götürürüm yüreğimde

Her zaman yokluğunu taşırım

Bulup, bulup kaybettim seni bebeğim

Ne yazık ki, tozduman edemedim kuşkularını

Ne yazık ki, kalamadın bana

Öpücüğümün kokusu kalacak kapının eşiğinde

Kokladıkça; bizi bir yanlışa mahkum ettiğini anlayacaksın...

Yaşayacağım hiçbir şeyi sonraya bırakmadım

Sonra diye bir şeyin olmadığını biliyorum çünkü

Hep yarına dair hayaller kurmak, gelmesi mümkün olmayacak zamanları beklemek benim işim değil

Aşk zamana meydan okur; ama, sen karşı koyamazsın ona

Orada durup öylece bekleyemezsin geleceği

Bir adım atmalısın, bir el uzatmalısın aşka doğru

Aşkın anahtarı cesaret değil mi yar?

Cesur olmak gerekmez mi bir sevdayı yaşamak, büyütmek için?

Kaç gece geçti hesaplasana?

Kaç gece bir sonraki günü düşünerek geçti

Neler yapabilirdik,

neler yaşayabilirdik düşünsene?

Her sabahı birlikte karşılamak vardı seninle

Sevişmekten yorgun düşmüş bedenini öpücüklerle yeni güne hazırlayabilirdim

Gözünü açar açmaz ilk gördüğün şey ben olurdum ve sen benim yüzümde mutluluğu görürdün

Bu kentin sokaklarında el ele dolaşabilirdik

Girmediğimiz sokak kalmazdı

Bakişlara aldırmadan sokağın ortasında sarılıp öpebilirdim seni

Bir şarkıyı sözlerini bilmesek bile bağıra çağıra söyleyebilirdik

Sonra bir filme gider,

bir kitap okur,

bir martının bir lokma simit kapabilmek için vapurların peşinden bıkmadan uçuşunu izleyebilirdik

Paylaştığımız her anı,

beynimize bir daha çıkmamak üzere kazınırdı

Özlerdik birbirimizi delicesine

Bir saati yalnız geçirsek, bir sonraki saati iki saatlik yaşardık, arayı kapayalım diye

Peki biz ne yaptık?

Aşkı bir bekleyişin sırtına yükleyip ona sadece uzaktan bakmakla yetindik Her an aşkı yaşamak varken,

her gün birbirimizi yeniden keşfetmek varken,

bu yolda birer kâşif olmak varken sürgünleri yaşamaya mahkûm ettik birbirimizi

Bu sürgünlüğe son vermenin zamanı geldi artık

Sana huzur vaat etmiyorum

Aşkta huzur arayan yanılır

Ben tutkunun, en koyu sevdanın sözcüsüyüm

Onlar adına konuşuyorum

Yarını olmayan zamanlarda erimek adına konuşuyorum

Gözlerinin içine bakıp ?Seni Seviyorum? demek istiyorum

Aşkın akışına kapılıp hiçbir kaygı duymadan gidebildiğim yere kadar gitmek istiyorum

Kokunu içime çekmek, teninin sıcaklığı ile irkilmek istiyorum

Yaşama senin adınla anlam katmak,

mutluluğu bulmak ve bir daha kaybetmemek istiyorum

Seni istiyorum ey yar, canıma bir can daha katmak için,

daha mavi bir deniz,

daha mavi bir gökyüzü,

daha mavi bir sevda için

Seni istiyorum, yarın, öbür gün, öbür hafta, öbür ay, öbür yıl değil?

Şimdi!

Dur diyemeyeceğim, sesim çıkmayacak

Susuşlarımda saklı kalacak duygularım ne kötü Söz geçiremeyeceğim gözyaşlarıma akacak Saklayacağım görmeyesin diye, beceremeyeceğim "Ağlama" diyeceksin bana, seni dinlemeyeceğim İçimde biriken ne varsa gözlerimden taşacak dışarı Dokunmak isteyeceksin, başımı geri çekeceğim öfkeyle Kızgınım gidişine çünkü, öfkem bir dağ gibi büyük Ne varsa hayata dair alıp götürüyorsun benden farkında değilsin Ya da farkındasın ama değilmiş gibi davranıyorsun Sen kendi yolunu çiziyorsun şimdi ve doğru bildiğini yapıyorsun Bense binlerce yanlışın ortasında tek başınayım

Oysa beklediğim sevgiliydin sen Yorgun günlerden damıtılmış, kimliksiz sevdalardan süzülmüş aşkımın tek sahibi Sanki seni aramıştım yıllarca da, ararken aşk niyetine yabancı kollarda uyumuştum Bu yüzden kimse kandırmadı beni, dindirmedi aşka susamışlığımı Hep eksikti hep yarım Ne yazık ki "Bu kez tamam" dediğimde de yarım kaldığını görüyorum Belki de sevmeyi beceremiyorum ben

Öyle ya, deli sevdalar bana göre değil belkide Dümdüz, heyecansız, içimdeki kuşlar kanat çırpmadan ve tutkuyu kanımda hissetmeden yaşamalıyım aşkı Buna aşk denilirse tabii Bu yarım kalmışlık duygusu yok olur mu o zaman?

Peki sen biliyor musun bu acıya katlanmanın ilacını? Bu yürek sancısını ne dindirecek? Bu geceler nasıl geçecek? Söyle yar, içimi kor gibi yakan bu ateş nasıl sönecek?

Acelen var biliyorum Gideceksin, yaşanmamış zamanları da beraberinde götüreceksin Bunu hiç istemiyorum Ne berbat bir duygu bu

İstemediğim bir şeyi yaşıyorum ve buna engel olamıyorum Benden bağımsız gelişiyor her şey Çarpmanın etkisiz elemanı gibiyim Ya da bir savaş filminin daha ilk karesinde atılan ilk kurşunla düşüp ölen ve bir daha da hiç görünmeyen figüran

Haydi git, bu yol senin yolun Dilediğince özgür at adımlarını Kendin için iyi olanı yapıyorsun ya ne önemi var gerisinin Yaşadığımız kısa günlerin anısına sığınır, atlatmaya çalışırım bu acıyı Sensiz olmaktan daha kötü ne olabilir bu hayatta ki? Bir insanın başına en kötü şey gelmişse başka hiçbir şeyden korkmuyor Bir tek seni kaybetmekten korkuyordum, onu da yaşadım zaten Haydi git, merak etme, yaşayacağım Sensiz olsam da bu sevdayı yaşatacağım...

Umutlarda hep hanımeli açmazmış

Düşünceler,sarıp sarmalarmış solmuş baharları

Anılara küskün görüntülerde yaşarmış meğer düşler,

Ve geceler,hep yıldızları gizlemezmiş koynunda,

Hasretlere tutsak olurmuş karanlığın

kolları

Meltem değilmiş tüm rüzgarların ismi meğer,

İsmi martı değilmiş,

Beyaz olan tüm kuşların

Sırlar taşımazmış gündönümleri uzaklara her zaman,

Kolay değilmiş her bilmece,

İri sorular varmış yüreklere saplanan

Nankör diye haykırırmış,

Saatler her geçen an'a,

Meğer arkadaş değilmiş akreple yelkovan

Ağacın dalında filizlenirmiş meğer sevda,

Yalnızlıkmış kökleri,

Ayrılıkmış derinlere uzanan

Şimdi sanma yalnız senin gözlerinde geziyor nemli bulutlar,

Yalnızlık doruklarından çığ gibi yıkıldığında,

Erkekler de ağlarmış inan

Olsa da göz pınarları ıslanmadan...

Birgün birşeyler olacak

Birşeyler kıpırdanacak

O taze yüreğinde

Duymadığın bilmediğin

Anlamsız bir özlemle dolacaksın

Bir özlem

Bilmediğin ellerde görmediğin birine

Bir özlem

Ellerini tutmadığın

sıcaklığını tatmadığın birine

Birgün küçüğüm

Yanlızlık burukluğu

Şarkı olacak dudaklarında

Yağmurları dinleyecek

Denizi taşlayacaksın kıyılarda

İşittiğinde martıları

İşittiğinde çığlığını trenlerin

Dinlediğinde dalgaların sesini

Dinlediğinde sesini rüzgarların

Gördüğünde yaprakları savrulurken

Gördüğünde gökyüzünü ağlamaklı

Ve caddeleri sokakları

Islanmış gördüğünde

Tutsak olacaksın

Tükenmez bir avareliğin kolların

Sel olacak tayfun olacak duyguların

Kahırlar küfürler geçecek içinden

Ve sen küçüğüm birgün

Bir özlem duyacaksın

Bilmediğin ellerde görmediğin birine

Sen diyeceksin

Ellerini tutmadığım

sıcaklığını tatmadığım

Neredesin

Sensiz olmuyor diyeceksin...

Oysa şimdi yarımım Ve sen böylesine uzakken benden, hiçbir zaman tam olamayacağımı da biliyorum

Tasalanma diyeceksin, tasalanmayayım ama kendime bakıyorum da bir kaç umut kırıntısı dışında hiç bir şey göremiyorum

Nerede olduğunu bilmek ya da döneceğin umuduyla yaşamak da kandırmıyor beni

Her sabah sensiz uyanmaktan, her günün sensiz geçmesinden korkuyorum artık Bu yüzden uyanmak istemiyorum uyuduğum uykuları

Ve geceler ne yıldızları görüyorum ne gecenin sesini duyabiliyorum Saniyelerin ne kadar uzun, ne kadar bitmez olduğunu görüp şaşırıyorum Zamanı bu kadar geçmez kılan sensizliği lanetliyorum Bir maraton koşucusu gibiyim Ama finişe ulaşamıyorum bir türlü

Bildiğim bütün hasret şarkılarını ard arda ekleyip söylüyorum Sesimi kendim bile duymuyorum Ertesi gece bir kez daha Her gece aynı hüzün

Senden bir iz göreceğim diye sokaklara çıkmıyorum artık Bu kentin her yerinde sen varsın biliyorum Ve hiçbir köşe başından çıkmayacaksın üstelik

Yaşamaksa yaşıyorum elbette Şairin dediği gibi senden uzak olduktan sonra nerde olsa yaşıyor insan

Yokluğunu kabul etmek böylesine zorken hiç olmama ihtimalini düşünemiyorum bile

Bekleyeceğim seni Zor olacak, çok zor olacak ama bekleyeceğim

Bu yarım yüreğin diğer yarısı, yani sen

Geleceksin değil mi?

Konuşmak istiyorum Seni hiç sevmemiştim, sana değer vermemiştim demek istiyorum Ama çıkmıyor bu sözcükler ağzımdan Tıkanıp kalıyor boğazımda Nasıl söyleyebilirim ki bunu? Seni düşünmenin bile bana heyecan verdiğini nasıl inkar edebilirim? Sen hayatımda değişik bir renktin Değişiklik arıyordum, sen bana yaklaşınca uzak kalamadım demek istiyorum Oysa renklerin güzelliğini seninle keşfettim ben Her renge senin adını verdim Hayatımda bir değişiklik olduysa bu seninle geldi Senden uzak kalmayı hiç düşünemedim ki! Sana yakın olmanın verdiği hazzı başka hangi duygu tattırabilirdi bana?

Çekiciydin, güzeldin Bu yönünle etkiledin beni Kişiliğin, kültürün, zekan hiç dikkatimi çekmedi demek istiyorum Bunun yalan olduğunu sen de biliyorsun Sen yoktun; sözlerin vardı, kendini anlatışın vardı, hayata bakış açın vardı Ve ben senin olmadığın zamanlarda işte bunlarla yaşadım Şimdi beni sadece çekiciliğin etkiledi dersem kendimi inkar etmiş olmaz mıyım?

Kilometreleri senin için katetmedim Sadece öyle zannetmeni istedim Bir oyundu bu demek istiyorum Ama kendimi kandırıyorum Çünkü ben o yolları içimdeki o tarif edilmez heyecanla aştım Seni gördüğümde yaşadığım titremeyi gizleyebilmek için ne yapacağımı şaşırdım

Aslına bakarsan ben aşka falan da fazla inanmam demek istiyorum Aşkın gücünün hayattaki başka hiçbir şeyden daha kuvvetli olamayacağına inanırken Doğruları yüreğimin sesiyle bulurken İnsanı insan yapan en önemli şeyin aşk olduğunu düşünürken Aşka inanmam demek, ben hiç yaşamadım demekle eş anlamlı

Hayat hep seçenekler sunar insana Ama her zaman en doğrusunu seçmek mümkün değil Önemli olan yaşanan yanlış da olsa bundan yarına dair bir ders çıkarabilmektir BEN ŞİMDİ YANLIŞI YAŞIYORUM...

Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni Herhangi bir konuk değildin artık Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama O yüreğin gerçek sahibiydin

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle Çiçek çiçek açtın yüreğimde Gökkuşağı zayıf kaldı, senin renklerin karşısında Taze bir yaparak gibi yeşildin Açelyaydın pembeliğinle Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün Kırmızıydın bir ateş gibi Ve maviydin En çok bu renkle anmayı sevdim seni Denize tutkundum, denizi sensiz, seni denizsiz düşünemedim

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da Kendime bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık En kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm Beni böylesine güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle

Her şeye rağmen sevdim seni Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim Sen elimden tuttuğunda, patlama hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm Ve o göle bir tek sen girebilirdin

Sevdim ve hayrandım da Her halin çekti beni Duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu, olgunluğunu sevdim Sesini de sevdim suskunluğunu da Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı

Seni severken yorumlamadım Çünkü sen yaşam kaynağıydın Her gün yenilendim Seninle çoğaldım, büyüdüm Eksik kalan neyim varsa tamamladın Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin...

Sevdim işte ötesi yok

Burada mısın değil misin belli değil Bazen gidişlerin kahramanı oluyorsun, bazen sonsuz kalışların Doyumsuz gecelerdesin kimi zaman, bazen de yalnız karanlıklardasın Bitmek bilmez bir şarkısın ama ben mi notaları yanlış basıyorum da sen bu şarkıyı söyleyemiyorsun? Neden susuyorsun?

Aşkın sessizliği ne kadar korkunç olur bilir misin? Bir tek kelimeye hasret geçen gecelerin hesabını soracağın kimse de yoktur üstelik Kendi kendiyle konuşana deli derler ya, beni çoktan akıl hastanesine kapatmaları gerekirdi Hem de iflah olmaz hastalar bölümüne?

Yokluğuna alışmaktan korkuyorum,ne kadar kötü? Yokluğunu yürüyorum sokaklarda Yokluğunu içiyorum kadeh kadeh Hiç gelmeme ihtimalin bir idam mahkumuna dönüştürüyor beni Hiçbir şey yapmadan beklerler ya hücrelerinde, ölümün soğuk nefesini hissederek? Anlamlı olan bir şey yoktur onlar içinBelki de bir an önce ölmektir akıllarından geçen ,bu bekleme işkencesi bitsin diye?Bu yokluk hissi öldürecek beni?

Gelebilme ihtimalinse yüreğimdeki kuşları havalandırıyor,kanat seslerini duy Gelmek iste bana Bir görsem yüzünü,ah bir dokunsam sana?

Göreceksin,sevdanın çiçek çiçek açtığını umudun bir yangın gibi alev alev ikimizi birden sardığını Anladım ki mümkün değil seni sensiz yaşamak Ben o gönlü genişlerden değilim Madem içimdesin, yüreğimde taşıyorum seni,o zaman yanımda da olmalısın Sensiz yaşanmayacak bu aşk ötesi yok

Şimdi yalnız geceleri seviyorum Seni yıldızlarda buluyorum Daha bir dayanılır oluyor sensizlik sancısı Mümkünü yok çıkmayacaksın aklımdan, bu yüzden gece, el ayak çekilmişken, hiçbir ses yokken sen ve gece Zaman geçer,her şey unutulur, bir örtüyle kaplanır acılar ama? BİR TEK SENİ UNUTAMAM...

Burada mısın değil misin belli değil Bazen gidişlerin kahramanı oluyorsun, bazen sonsuz kalışların Doyumsuz gecelerdesin kimi zaman, bazen de yalnız karanlıklardasın Bitmek bilmez bir şarkısın ama ben mi notaları yanlış basıyorum da sen bu şarkıyı söyleyemiyorsun? Neden susuyorsun?

Aşkın sessizliği ne kadar korkunç olur bilir misin? Bir tek kelimeye hasret geçen gecelerin hesabını soracağın kimse de yoktur üstelik Kendi kendiyle konuşana deli derler ya, beni çoktan akıl hastanesine kapatmaları gerekirdi Hem de iflah olmaz hastalar bölümüne?

Yokluğuna alışmaktan korkuyorum,ne kadar kötü? Yokluğunu yürüyorum sokaklarda Yokluğunu içiyorum kadeh kadeh Hiç gelmeme ihtimalin bir idam mahkumuna dönüştürüyor beni Hiçbir şey yapmadan beklerler ya hücrelerinde, ölümün soğuk nefesini hissederek? Anlamlı olan bir şey yoktur onlar içinBelki de bir an önce ölmektir akıllarından geçen ,bu bekleme işkencesi bitsin diye?Bu yokluk hissi öldürecek beni?

Gelebilme ihtimalinse yüreğimdeki kuşları havalandırıyor,kanat seslerini duy Gelmek iste bana Bir görsem yüzünü,ah bir dokunsam sana?

Göreceksin,sevdanın çiçek çiçek açtığını umudun bir yangın gibi alev alev ikimizi birden sardığını Anladım ki mümkün değil seni sensiz yaşamak Ben o gönlü genişlerden değilim Madem içimdesin, yüreğimde taşıyorum seni,o zaman yanımda da olmalısın Sensiz yaşanmayacak bu aşk ötesi yok

Şimdi yalnız geceleri seviyorum Seni yıldızlarda buluyorum Daha bir dayanılır oluyor sensizlik sancısı Mümkünü yok çıkmayacaksın aklımdan, bu yüzden gece, el ayak çekilmişken, hiçbir ses yokken sen ve gece Zaman geçer,her şey unutulur, bir örtüyle kaplanır acılar ama? BİR TEK SENİ UNUTAMAM...

Bittiyse heyecanın bileyim ben de 'seni çok seviyrum' diye başlayan ve 'Ama' ile devam eden cümleleri duymakan bıktım Seviyorsan seviyorsundur, aması olmaz bu işin Üstelik bir cümlede 'Ama' varsa bir önceki yargının hiç bir hükmü yoktur 'Seni çok seviyorum ;ama, birlikte olmamız imkansız İmkansız diyebiliyorsan eğer sevmiyorsun demektir Bahanelerin arkasına sığınma

İnsanların hayatına sorgusuz sualsiz girip, darmadağın eden, sonra da hiçbir şey söylemeden gitmeye çalışanlardan nefret ediyorum

Böylemisin sen de? Gerçekten gitmek mi istiyorsun? Yürekli ol biraz, hadi konuş Söylemek istediğin ne varsa

İki çift sözü haketmedimi bu aşk? Yaşanılan bunca şeye hiç mi saygın yok?

Ah ben, niye yanılıyorum hep? Niye tam "işte bu" dediklerim sömürüyor aşkımı? Biraz daha mı katı olmalıyım? Biraz daha mı kapalı tutmalıyım kapılarımı? Bazen bu dünyadan olmadığımı düşünüyorum Bu devrin insanı değilim ben Oyun çeviremiyorum,hesap yapamıyorum Ban ait olmayan kişilere bürünüp bir plan dahilinde hareket edemiyorum İnsanız biliyorum, hepimizin zaafları var, ve hepimiz egolarımıza boyun eğebiliyoruz İyide hep beni mi bulacak bunlar?

Hiçbir kaygıya yer vermeden, hiç bir hesabı düşünmeden açsaydın bana yüreğini işte o zaman görürdün bir aşkın nasıl efsaneye dönüşe bileceğini

Sen gözlerini kapıyorsun, sen varsın, başka hiç kimseye bakmıyorsun Her şey senin çevrende şekillenmeli, ve herşey sana göre düzenlenmeli Beceremiyorum, kusura bakma

Aşk, tam teslimiyet ister, Kendini aşkın kollarına ya bırakırsın ya da bırakmazsın "Bir yanım dışarda kalsın" dediğin noktada aşkı boğarsın Yok edersin o güzelim duyguyu Bu yüzden hep cesurların işidir aşk Kaşışları, yalanları, aptalca oyunları kabul etmez Aşk; saf, duru insanları sever Kafasında binbir tilki dönenler aşkı yaşayamaz Arınmalısın En saf, en duru halinle dönmelisinki yaşaya bilesin aşkı Kısacası sevgilim, sana göre değil bu iş SENİN YOLUN AÇIK OLSUN, BIRAK AŞK BANA KALSIN...

Öylesine bir gündü, yeni değil de sanki geçmiş günlerden biriydi, öyle gibiydi...

Kaç gece beklemiştim seni. Kaç gece koynuma hasretini alıp uyumuştum. Kaç gece yalnızlık sancısıyla kıvranıp durmuştum. Öyle acımasızdı ki geceler, gökteki yıldızlar yüreğime atılan birer taş gibi gelmişti bana. Yine de her şeye değerdi bekleyişim.

Bütün yollar sana çıkıyordu ama ben asıl senin yolunun benimkiyle kesişmesini bekliyordum.

Aylar geçmişti hep vardın ama bir tek o an yanımdaydın. Biraz yabancıydın bana, biraz da tanıdık. Şaşkındık, şaşkınlığımız çok fazla yansıyordu yüzümüze. Göz göze gelmek hiç bu kadar zor olmamıştı. Bir bakıştan bin anlam çıkarmak buna denirdi işte. Yüzümüzde birbirimize ait izler arıyorduk bakarken.

Ne çok duymuştum sesini ama sanki sen ilk kez konuşuyordun. İlk kez söylediğin cümleler sahibiyle bütünleşiyordu.

Düştükçe gülüşün yüzüne, sessiz olan her şey konuşmuştu içimde. Yine de sözler bir türlü çıkmıyordu ağzımdan. Oysa boynuna sarılıp "Sen aylardır beklenen, sen yıllardır özlenensin" demek istiyordum. Hava serin değildi ama ben titriyordum.

Kelimeler hiç bu kadar zor olmamıştı bana. Ne zaman bir şey söylemeye kalksam, her seferinde bir şey oluyordu, sözcükler ağzımda donuyordu.

Sıcaktın, dokunmasan da yansıtıyordun. Biraz önce titreyen ben artık terliyordum. Aşktı bu biliyordum ama bunu kendime bile itiraf edemiyordum.

Farkında değildin belki, belki ben belli etmiyordum ama yıllardır koruduğum, yıllardır kimseye açmadığım topraklarımı çoktan teslim almıştın bile. Sınırlarımdan içeri girmiştin bir kere. Yüreğimin en gizli, en kuytu köşelerinde sen vardın artık.

İtirazsızdım, belli ki mutluydum. Belli ki beni şaşırtan mutluluğun ta kendisiydi. Harfleri tükenmez bir kavuşmanın alfabesindeydim. Ve ben okumayı sanki yeniden öğreniyordum.

Şimdi bu sevdayı bana yaşattığın için kendimi şanslı hissediyorum. "Ya sen olmasaydın" diye düşünmüyorum çünkü sen varsın. Çünkü sen içimdesin. Çünkü sen benim hayat kaynağımsın.

Biliyor musun, çölde bulabildiğim bir avuç su olsan, bitmeyesin diye içmem seni. Nerede olursan ol benimle kal. Ben, bu yürek attığı sürece seninleyim...

Uykudan yüzümde mutlu bir gülümseme ile kalkıp benimle birlikte uyanan güne senin adını veriyorsam...

Evimin bütün duvarlarında senin yüzünü görüp, bana baktığını hissediyorsam...

Ve bu beni her gün hep aynı şekilde heyecanlandırıyorsa...

İçtiğim çayın şekeri, sigaramın dumanı, kahvaltımın her lokması sen oluyorsan...

Sokakta bana bakan her insan, yüzümdeki tarifsiz sevinci görüp hayrete düşüyorsa...

Sevdiğin şarkıyı defalarca başa alıp bıkmadan defalarca dinleyebiliyorsam...

O şarkının her sözüne seninle ilgili ayrı bir anlam yüklüyorsam...

Yüzlerce kişinin arasında bile kadehimi sadece senin şerefine kaldırıyorsam...

Başımı döndüren şeyin aslında içki değil, sana olan aşkım olduğunu biliyorsam...

Yorucu bir günün sonunda ufacık bir sözünle, bir gülüşünle uzun bir tatilden dönmüş gibi enerji doluyorsam...

Ve o enerjiyle hiç uyumadan günlerce çalışabileceğimi duyumsuyorsam...

Gün boyu saatleri, dakikaları sayıp 'Neden geçmiyor bunlar' diye hayıflanıyorsam...

Ve hep seninle buluşacağımız anı bekliyorsam...

Kitap okurken seni düşünmekten kendimi alamayıp aynı satırı defalarca tekrar ediyorsam...

Sonra sana bunu anlattığımda birlikte ne kadar güleceğimizi düşünüp keyifleniyorsam...

Seninle ilgili planlar yapıyorsam...

Sadece varsayımlara dayalı olsa bile o planları mükemmelleştirmek için her ayrıntının üzerinde dakikalarca düşünüyorsam...

İzlediğim filmdeki başrol oyuncularının yerine kendimizi koyup 'Biz olsaydık böyle yapardık' diyorsam...

Yüzyıllardır sevgililerin kullandıkları klasik sözcüklerin benim duygularımı anlatmaya yetmediğini fark ediyorsam...

Yine de bunları söylemekten hiç ama hiç bıkmıyorsam...

Aşkımın coşkusunu sana yansıttığımda senin de bana aynı coşkuyla karşılık vereceğini biliyorsam...

Kahkahanın en güzelini seninle atacağımı, yemeğin en güzelini seninle yiyeceğimi, içkinin en keyiflisini seninle içeceğimi düşünüyorsam...

'Hayatının en anlamlı şeyi ne' diye sorduklarında tereddüt bile etmeden senin adını verebiliyorsam...

Sen benim için vazgeçilmez olmuşsun demektir...

Bir şey var sende bir şey, bulamıyorum. Beni nasıl bu hale getirdin, anlamıyorum. Yüzümde bir gülücük, içimde sonsuz enerji, güne keyifle başlayıp, keyifle bitiriyorum. Aşka küskün yüreğimde yeniden kelebekler uçuyor. Neredeyse yaz bitecek ama ben sanki baharı daha yeni yaşamaya başlıyorum.

Bir şey var sende adını koyamıyorum. Nereye baksam seni görüyorum. Kiminle konuşsam sen oluyorsun. Sen olunca, başka hiçbir şey umurumda olmuyor. Senin adını heceliyorum. Yanımdasın, değilsin fark etmiyor. Her anımda seni yaşıyorum.

Bir şey var sende, nedir bilemiyorum. Seninleyken bile seni özlüyorum. Yollarım hep sana çıkıyor, ben sana yürüyorum. En güzel çiçekleri toplayıp demet demet sana vermek istiyorum. Gök kubbenin en hoş sedası olup dünyaya sadece senin adını haykırmak, sadece sana duyduğum hayranlığı anlatmak istiyorum.

Bir şey var sende, bir türlü anlayamıyorum. Uçsuz bucaksız, masmavi bir deryasın sanki ve ben yüzlerce fırtınayla savaşmış geminin yorgun kaptanı gibi senin kıyılarına vuruyorum. Maviyi bir tek sana yakıştırıyorum. Sen mavi oluyorsun, ben sana bakarken kendimi kaybediyorum. Sessizlik dağılıyor, sesin kulaklarımdan yüreğime akıyor, bütün şarkıları sana armağan ediyorum.

Bir şey var sende, dilimin ucunda, söyleyemiyorum. Yalnız gecelerime inat, şimdi karanlığı milyonlarca yıldızla aydınlatıyorum. Her yıldız sensin, gecemin yıldızı, kalbimin yıldızı, sevdamın yıldızı, ömrümün yıldızı oluyorsun. Yoksan, kaldırıyorum başımı göğe, senden milyonlarcasını görüyorum. Her gece yıldızlarla sevişiyorum.

Bir şey var sende, soramıyorum. Seni kimse görmesin, kimse bilmesin istiyorum. "Bana kal, benim ol" diye adaklar adıyorum. Yalancı aşkları, tükenmiş sevdaları kendi tarihimin sayfalarına gömüp yeni bir defter açıyorum, bir tek seni yazıyorum. Yaz yaz bitmez öykülerin kahramanı oluyorsun, senin maceralarını anlatıyorum.

Bir şey var sende, tanımlayamasam da işte ben o şeyi arıyorum. Seni, nefes nefese gecelere, deli sevişmelere, sevdaya uyanan sabahlara, bitimsiz günlere davet ediyorum. Gel benimle, aşkın da, tutkunun da en koyusunu yaşayalım. Bir kalbi keşfetmenin hazzına yeniden varalım. Bir tende erimek neymiş, hatırlayalım. Menzilimiz olmadan, nereye varacağımızı sormadan, aşkın rehber olduğu bir yolculuğa çıkalım. Buradayım, yolun başında.... Bekliyorum...

Sana akıyorum, çünkü senin yolunda yürüyorum. Önüme çıkan hiçbir sapak, hiçbir kavşak ilgilendirmiyor beni. Yürümenin en zor olduğu yol bu belki de. Ama tozundan, toprağından, çakılından, çalısından şikayetçi değilim ben bu yolun. Sana ulaşmak için attığım her adımla mutlu oluyorum.

Sana akıyorum, çünkü hayatın akışı kadar doğal sana akışım. Doğa, her cinsin yaşayabilmesi için nasıl kurallar koymuşsa, benim yaşamamın da var olmamın da kuralı sensin.

Sana akıyorum, çünkü sesin de cismin de kuşatmış durumda beni. Senin kuşatmana karşı savunma yapmıyorum. Kalemin bütün kapıları açık. Yıkıcı bir kuşatma olmadığını biliyorum. Böyle bir teslimiyet rahatsız etmiyor beni.

Sana akıyorum, çünkü yüzüne, gözlerine, ellerine baktıkça kendimi görüyorum. Sesine yüklediğin gizli anlamları çözerken hep kendimden bir şey buluyorum.

Sana akıyorum, çünkü paylaşacak daha çok şeyimiz var. Bugüne kadar paylaştığımız her şey, daha sonra paylaşacaklarımızın da habercisi. Hayatın herhangi bir yerinde bir çiçeği birlikte tutup, birlikte koklamak, sonra o kokunun bize verdiği hazla sıkı sıkı sarılmak istiyorum sana.

Sana akıyorum, çünkü bir insanı tutkuyla, beklentisiz, delice sevmenin ne anlama geldiğini biliyorum. Birini böyle seveceksem, bu sadece sen olmalısın.

Sana akıyorum, çünkü seninle yaşamak sonu hiç gelmeyecek bir şölene benziyor. Bu şölenin tadını çıkarıyorum. Böylesine keyifli, böylesine eğlenceli bir şöleni yarıda bırakıp gitmek istemiyorum.

Sana akıyorum, çünkü 'hayatın uslanmaz ruhusun' sen. İşte ben bu ruha aşığım aslında. Seninle yenileniyorum, seninle yüreğime çöreklenmiş ne kadar kötülük varsa arınıyorum.

Sana akıyorum. Bütün coşkumla... Aşka dair ne varsa benimle birlikte onlar da akıyor sana. Benim gibi coşkun bir denizi aktığı yolu çok iyi bilen bir ırmağa çevirebilecek tek güç sendin. Orada kal. Ayrılma yolumun üzerinden. Sana ulaşamasam da bu yolda olmak bile yeterli bana...

Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelyaydın pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize tutkundum, denizi sensiz, seni denizsiz düşünemedim.

Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da... Kendime bile dar gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın, en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni güldüren senin sevgindi ve ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey olduğunu anladım seninle.

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden tuttuğunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim. Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı, gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu, olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da. Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman. Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim. Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın. Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...

Gözümü açıyorum sen, kapıyorum sen... Hiç bitmeyen serüven... Günümün en keyifli anı, uykumun en tatlı rüyası... Seni soluyorum, havadasın. Seni kokluyorum, doğadasın. Hele şimdi sonbaharsın. Ya da sonsuz bahar. Seni yaşıyorum, canımdasın. Canımsın... Sarılsam sana, bin yıl geçse, bir an bile ayrılmasak... Ten tene, yürek yüreğe sonsuz baharın en aşk dolu iki yaprağı olsak... Ağaç ağaç gezip, yeşersek, açsak. Yere düşsek, kalksak... Seni bilsem, bir tek seni. Seni görsem, bir tek seni... Sesin sarhoş etse beni... Öyle içimdesin ki...

Bir saniye iste benden sensiz geçirdiğim, veremem. Sensiz geçecekse geçmesin zaman, istemem. Seninle yeniden doğdum, yeniden doğuşun kanıtıyım ben. Senden önce geçen zamanı, sana ulaşmak için yürüyerek geçirmişim, kimmişim bilememişim. Şimdi başımı çevirip geriye bakmıyorum bile. O yol yüründü ve bitti, artık seninle yürünecek bambaşka bir yol var önümde. Yorgunluk nedir bilmeyeceğim, hiç şikayet etmeyeceğim ve bir tek adımda bile tökezlemeyeceğim uzun, aşk dolu bir yol... Öyle aklımdasın ki...

Ah, sensiz kalmıyor muyum bazen yıkasım geliyor gördüğüm bütün duvarları. Ardında seni bulurum sanıyorum. Ne ayrı koyduysa bizi, zaman ya da yollar, bir kalemde silesim geliyor. Sana dokunmamı engelleyen ne varsa, bir kadehi yere çarpıp tuzla buz eder gibi parçalamak istiyorum. İsyanım taşıyor, kendi öfkemden korkuyorum. Ve kavuşmak... Bunu düşünmek içimde kırılmış bütün aynaları tamir ediyor. Mavi bir yağmur başlıyor, ıslanıyorum. Maviye boyanıyorum. Öyle özlüyorum ki...

Sen ol, hep ol, benimle ol, bende ol... Sendeyim ben, yüreğimi koydum yüreğinin üzerine. Aşk bu, başka isim arama. Hem de en koyu, en deli, en tutkulu... Öğreneceğim çok şey var sana dair. Bilmediğim çok şey var. Ama bir şeyi öyle iyi biliyorum ki... Seni öyle çok seviyorum ki...