Kendimin ne yanına dönsem onu anlatırdı

Ömrümün ne yanına kaçsam onu tutardı.

Adı neydi? Umudumun içinden geçti.

Adı neydi?

Gri, dumanlıydı gözleri

Kor parçaları gizlenirdi derinlerinde

Öptüğümde dudaklarımı yakardı gözleri.

Sevdiğinde gün batar gibi

Sevdiğinde akşam gibi bakardı.

Çocuktu gözlerinin külleri

Özlediğinde yetim gibi bakardı.

Uzaklardan bir adam sevdim

Beni ıssızlığına aldı.

Adı neydi?

Her sesi hoşça kal der gibiydi

Her bakışı bırakma beni...

Tutup ellerimden,

Savurdun mahşerin ortasına.

Kör iklimlerin yaşandığı

Karanlıklarda...

Yabancıladım, yılmadım,

Seni göreyim diye.

Sen; saldın cellatları ruhundan,

Sende tanıdığım her ad adına

Bedel

Asıldım defalarca...

Acıyı her anlamdaki tadıyla

Ölümün bin manasında

Nefesledim.

Tutup yüreğimden tırnaklarınla

Söküldüm.

Fışkırdı avuçlarımdan kan,

Ciğerlerimden döküldükçe her parçam

Üredim...

Sızlanmadan yandım dört yandan

Sızılarla,

Güneşi görmek adına.

Savruldum her bir yana,

Aşktan yoğrulmuş et,

Aşktan yoğrulmuş kemik olmak adına,

Parçalandım defalarca...

Dört nala,

Kalakaldım kör iklimli karanlıklarda...

Boynumda tütün esen nefesin ürperiyor.

Mevsimin sert soğuğunda karışıyor

Saç tellerime sarılan sıcaklığı avuçlarının.

Yokluk esiyor.

Ya da bana öyle geliyor.

İskeleye giden caddeyi geçiyorum,

Köşeden ansızın bir otobüs dönüyor,

Adımlarım şaşırıyor,

Yanlış bir kaldırım taşına basıyorum,

Sendeliyorum.

Elin belimi kavrıyor,

Gövdemi gövdene çekiyor, beni sana yaslıyor.

Kollarının arası başımı döndürüyor,

Bu kentin içinde kayboluyorum,

Gözlerinde bulunuyorum.

Ya da bana öyle geliyor.

Yürüyorum...

Ne kadar zaman sürüyor,

Nerelerden geçiyorum bilmiyorum.

Neler düşünüyorum!

' şşşşş, ' diyor yanımda sesin,

Kulağımda ılık fısıltını duyuyorum,

' Seni seviyorum'.

Ya da bana öyle geliyor.

Beşiktaş vapur iskelesinde,

Ayrı yollara dağılmayı bekleyen kalabalık.

Karmakarışık, darmadağınık.

Darmadağınsın, darmadağınım,

Sen bana karışmışsın, ben sana dalgın.

Vapur bekliyor,

Burada ayrılmalıyız.

Bu kalabalığın bir yerlerinde,

Ayrı adreslerde parçalanmalıyız.

Karşı kıyı seni çağırıyor,

Vedalaşmalıyız.

Bir ses içimde

' Bir dahası olmayacak' diyor.

Ya da bana öyle geliyor.

Bir yağmur düşüyor kirpiğimin ucuna,

Seni damlıyor.

Başımı tutup, dayıyorsun dudaklarına,

Saçlarımı ciğerlerin soluyor.

Yüreğimin derinine bir ezgi düşüyor,

Bir gitar teline vuruyor aşk adını.

' Kadınım, ' diyorsun' hayatımın kadını'

Sızıma sızın değiyor,

O ezgi 'ayrılamam' diye ağlıyor.

Ya da bana öyle geliyor.

Puslu ve siyah olmak

Acıttı göz pınarlarımı,

İçime aktı,

Yaktı.

Yollar upuzun tuzaktı.

Dağlar uzaktı, uzadıkça uzadı.

Dişliler hiç durmadan çalıştı

Un ufak oldu koca kaya parçaları

Ezildi çakıl, silindirlerin ağırlığında.

Ve hiç bitmedi

Uzağa uzağı katan yol yapımları.

Yok edildi umudun yeşili,

Siyaha sıvandı.

Ağ gibi sardı dünyayı kara

Ağ gibi sardı hasretin.

Hep siyahı görür oldum ben.

Senden.

Uzaklarda.

Puslu ve bir başıma.

Kilometreler boyunca.

Ayrılık oldu yolun adı...

Asfalt aramızda,

Sen dağların ardında...

Babil?in asma bahçelerindeki gibi

Yeşilde kaybolmalıyken asfalt,

Mısırlıların mumyaları gibi

Sakladı mavi sevdaları,

Bakışa acıyı sıvadı katran

Göz pınarlarında simsiyah.

Katar katar uzaklar puslular.

Aşkı yolların karasına esir verdik,

Oysa biz maviyi severdik.

Ağladığında gözyaşlarını öpen var mı?

Üşüdüğünde ısındığın tenden bir liman,

Her sevgi bendeki kadar mı?

Var mı kederlerini gizlice senden çalan?

Şimdi hangi kolların yalnızlığındasın bensiz?

Seninleyken sana hasretle coşan,

Çılgın kıyılarında dalgalarıyla taşan,

Yorgun sessizliğinde seni anlayan,

Bana gibi aktığın biri var mı?